kahkaha atarken düşünmek en bi sevdiğim...1000Kitap
"Sen de kötü biri olabilirsin, evet, ama olmamayı tercih edeceksin. İyi biri olmayı tercih edeceksin. Aklına kötülük gelebilir, ama sen yapmamayı tercih edeceksin. Aklına yalan gelebilir, ama sen dürüst olmayı tercih edeceksin. Hayat tercihlerden ibarettir oğlum. Herkesin önüne kötü ve iyi seçenekler gelir, hangisini seçersen oraya doğru yürürsün. Hayatını kötülüğe mi iyiliğe mi götüreceğini sen seçersin."
Çalışan anne baba çocuğu... yine "kim bakacak şimdi bu çocucuğa " dedikleri bir akşam
büyümüşte küçülmüş ya da büyüdüğünü ispat etmeye çalışan bir delikanlı başından geçen olaylar...
Şermin Yaşar kaleminden en yeni bir kitap. 
Büyüdüm Ben! :)
"Kafamı toplayamıyorum, evi toplayamıyorum, hayatımı toplayamıyorum. Uykusuzum."
kitaptan bir alıntı ama ne yalan söyleyim kimi zaman böyle hissettiğimiz olmuyor mu? depresyona girmeden hemen kitaplıkta buluyorum soluğu işte tam bu kıvamdayken ruh halimi toparlayacak okumalardan oluyor ilk genç serilerinden öykü kitapları...
"Ne garip insanlar mutlu olduklarında ve işler istedikleri gibi gittiğinde hiçbir şeyi sorgulamıyorlar. "
Büyüdüm Ben! çocukların ne kadar güçlü olduğunu ama aynı zamanda ne kadar korunmaya ihtiyaç duyduklarını, sorumluluk ile yükün arasındaki ince çizgiyi ve iyi niyetle örülen bir yalanın nasıl döküldüğünü anlatan sıcak ve cesur bir hikâye.
Bitti o bebeklik günleri... Bitti o agucuk bugucuklar... Bitti dur yavrum ben yaparımlar... Bitti o sen küçücüksün, miniciksinler... Bitti o hanimişler... Bitti aman da aman kim gelmiiiiişler... Bitti o günler bitti! Hoş geldin büyüdüğümün farkına vardığım günler... Hoş geldin kendi başımın çaresine bakmalar... Hoş geldin kendi söküğünü dikmeler... Hoş geldin gerçek hayat!
unutmadan;
"Çocukların nasihatten çok, iyi örneklere ihtiyaçları vardır. "
ve düşündürücü diğer
Şermin Yaşar kaleminden en yeni bir kitap. Büyüdüm Ben! :)
"Kafamı toplayamıyorum, evi toplayamıyorum, hayatımı toplayamıyorum. Uykusuzum."
kitaptan bir alıntı ama ne yalan söyleyim kimi zaman böyle hissettiğimiz olmuyor mu? depresyona girmeden hemen kitaplıkta buluyorum soluğu işte tam bu kıvamdayken ruh halimi toparlayacak okumalardan oluyor ilk genç serilerinden öykü kitapları...
"Ne garip insanlar mutlu olduklarında ve işler istedikleri gibi gittiğinde hiçbir şeyi sorgulamıyorlar. "
Büyüdüm Ben! çocukların ne kadar güçlü olduğunu ama aynı zamanda ne kadar korunmaya ihtiyaç duyduklarını, sorumluluk ile yükün arasındaki ince çizgiyi ve iyi niyetle örülen bir yalanın nasıl döküldüğünü anlatan sıcak ve cesur bir hikâye.
Bitti o bebeklik günleri... Bitti o agucuk bugucuklar... Bitti dur yavrum ben yaparımlar... Bitti o sen küçücüksün, miniciksinler... Bitti o hanimişler... Bitti aman da aman kim gelmiiiiişler... Bitti o günler bitti! Hoş geldin büyüdüğümün farkına vardığım günler... Hoş geldin kendi başımın çaresine bakmalar... Hoş geldin kendi söküğünü dikmeler... Hoş geldin gerçek hayat!
unutmadan;
"Çocukların nasihatten çok, iyi örneklere ihtiyaçları vardır. "
ve düşündürücü diğer
Şermin Yaşar Türk Dili ve Edebiyatı'na son derece hakim, duru ve akıcı Türkçesi ile kolay okunan bir yazar. Bir önceki kitabı beğenmeyince açıkçası reseptör olarak bu kitabı özellikle okudum. Hem öykü okumak için hem de zihnimdeki kekremsi tadı sıfırlamak için. Tam da beklediğimi aldım kitaptan açıkçası. Yazar bu kitapta yaşamda yorgun argın bir yerlerde uyuyakalmış insanlarımızın hikayelerine mercek tutmuş. Hepsi içimizde aramızda yaşayan kahramanlar. Ben özellikle "Çöp" öyküsünü çok beğendim. Çok dokundu bana. Şimdi bir yabancı klasik daha okuyup sonra bir Şermin Yaşar öyküsü daha atacağım araya. Hani bir şey koklamaktan yorulan burnumuza kahve kokusu vermek gibi.
Afrika’da silah ticareti yaparken yakalandığı bir enfeksiyondan öldüğünde 37 yaşında idi Arthur Rimbaud. Edmund White’ın eşcinsel sanatçıların biyografilerini yazma konusundaki tutkusu ve kalemindeki arzusu, okuyucu için büyük bir nimet.
White, şair ve dahi Rimbaud’nun izini sürerek, bizleri sadece şairin değil, O’nun hayatına bir şekilde kıyıdan köşeden dahil olmuş öteki sanatçıları da bu sürece dahil edip -özellikle Verlain- izlekleri yorumluyor, ölçüyor, biçiyor. Rimbaud, “sembolist” şairlerin sesi olmuştur yaşamını yitirdikten sonra. Ne yazık ki, hayatta iken değer görmeme sendromunu Rimbaud’da da görüyoruz; sanırım bu durumu Picasso ve Dali dışında hemen hemen tüm sanatçılarda geçerli ekseriyetle. Ne acı ama!
Rimbaud’nun çalkantılı hayatı, Verlain ile olan cinsel münasebetleri, Afrika’da yaşama hayali, özellikle Zanzibar’da - Zanzibar’lı bu durum ve Nobel’i son alan yazar Abdulrazak Gurnah’ı aklıma getirdi- ve geçirdiği bir sürü talihsizlik dizisini okuyorsunuz. Empati seviyeniz güçlü ise benim gibi çok etkilenecek, çok gülecek ve üzüleceğiniz bölümler mevcut. Bir Asinin Çifte Yaşamına tanıklık etmeniz gerektiğini düşünüyorum. Varlık Yayınları’ndan çıkan Erdoğan Alman çevirisi “Şiirleri”ni edinmiştim. Biyografini okumadan şiirlere el atmak istememiştim. Söz konusu şairler olunca biyografilerin bilinmesinin elzem olduğunu düşünüyorum. Bu kitabı muhakkak okuyun!
“Heyhat, ben yaşamaya hiç öyle düşkün değilim; ama yaşarsam da, etrafta yorgun argın gezinmeye alışkınım; ama kendimi ileride de bu şekilde tüketmek zorunda kalırsam ve bu şekilde, böyle berbat bir iklimde, saçma olduğu kadar iç burkucu kaygılarıyla yıpranırsam, korkarım ki varoluşumu kısa tutacağım…”
En Önemli Karar: Bilimin Işığında Ebeveynlik Yolculuğu
Herkese selaaam
Tekrar o tatlı heyecanın içindeyim! İkinci kez anne olmaya hazırlanırken bu defa kucağıma sadece heyecanımı değil, bilimi de aldım.
Michael S. Kramer’ın bu kitabı, hamilelikten çocuk yetiştirmeye kadar karşımıza çıkan o devasa soru işaretlerine "bilimsel kanıtlar" üzerinden cevap arıyor.
Eğer "bebeğinize sevgiyle dokunun, çiçekler açsın" tarzı duygusal bir rehber arıyorsanız, bu kitap o değil.
Kramer, tıp dünyasının içinden gelen bir isim olarak veriye, araştırmaya ve istatistiğe odaklanıyor. Hamilelikte beslenmeden aşılara, ekran süresinden uyku düzenine kadar pek çok konuda "Aslında bilim ne diyor?" sorusunu yanıtlıyor.
Gelelim dili ve üslübu konusundaki yorumuma...
Kitabın dili bir parça "ağır" ve akademik bir tonda ilerliyor. Yani akşam yorgun argın elinize alıp bir çırpıda okuyacağınız türden bir roman akıcılığı beklemeyin.
Bazı bölümlerde kendinizi bir tıp makalesi okuyormuş gibi hissedebilirsiniz.
Veriler ve teknik açıklamalar yer yer yoğunlaşabiliyor; bu da okuma hızınızı biraz düşürebilir.
Ancak, "Ben nedenini, sonucunu ve bilimsel karşılığını bilmek istiyorum" diyen rasyonel bir ebeveynseniz, bu ağırlık aslında kitabın en büyük güven kaynağı haline geliyor.
İlk çocukta her şeyi içgüdüsel ya da çevreden duyduklarımızla yapabiliyoruz. Ancak ikincisinde daha bilinçli, daha sorgulayıcı ve aslında "neyin gerçekten önemli olduğunu" ayırt etmek isteyen bir anneye dönüşüyoruz. Bu kitap, bilgi kirliliğinin içinde bize sağlam bir zemin sunuyor.
Eğer ebeveynlik kararlarınızı "herkes öyle yapıyor" diye değil, bilimsel temellere dayandırarak vermek istiyorsanız; biraz sabırla ve sindirerek okunması gereken, kütüphanenizin demirbaşı olacak bir kaynak olarak kitaba şans verebilirsiniz.
#İyiRuhlar ~ #KitapYorumu
“Aralığın ilk günü evren bana birkaç armağan verdi. Bir dizi şanssızlık ve görünüşe bakılırsa bir de… hayalet.”
Mutlu akşamlar arkadaşlarım
Yılın 2. ayını da bitirmek üzereyiz ama size yeni yıl ruhunu yansıtan İyi Ruhlar kitabı ile geldim
Geçmiş Noellerin hayaleti Nolan Callahan için yeni bir görev zamanıdır. Önceki noellerde olduğu gibi sıradan bir görevde ona verilen insana musallat olacak ve işini tamamladıktan sonra öbür dünyaya geri döneceğini düşünür. Fakat bu seferki görevi Harriet York diğer insanlardan çok farklıdır. Harriet, rengarenk kişiliği ve güzelliği ile Nolan’ı adeta büyüler.
Harriet York ise teyzesinden kalan antika dükkanında sıradan hayatına devam ederken Noel arifesinde evinin ortasında bir hayalet belirir ve ona musallat olduğunu söyler. Kötü bir insan olmadığı için bunun sebebini anlayamasa da Nolan’a ayak uydurarak geçmişini yeniden keşfetmeye başlar.
Nolan, neden Harriet’e musallat oldu?
Harriet, kötü biri mi?
İkilinin bir araya gelmesinin asıl sebebi ne?
Bu sorulara yanıt ararken ikilinin arasında gelişen duygusal ilişkiye şahit oluyoruz.
.
Öncelikle şunu söylemek istiyorum ki, bu kitap bana ilaç gibi geldi.
İş yoğunluğundan bunalıp yorgun argın eve geldiğimde bu tatlı ikilinin hikayesini okurken yüzümde tebessümle dinledim.
Harriet, bıcır bıcır tabir ettiğimiz tatlılıkta sempatik bir karakter. Öyle ki okurken bu kadın ne gibi bir kötülük yapmış olabilir ki diyor insan
Karizmatik hayaletimiz Nolan ise sert görüntüsünün altında düşünceli bir adam.
Harriet’le atışmalarına rağmen onu koruyup kollaması çok tatlıydı
Aralarındaki çekim ve sonrasında yaşananlar ise
Okurken tatlı bir noel filmi izliyor gibi hissettiğim, bana iyi gelen bir kitap oldu.
Bu türde kitapları okumayı seviyorsanız şans verin derim. Yalnızda +18
Merhaba arkadaşlar. Hepimize mutlu bir hafta sonu akşamı diliyorum ve bir soru sorarak başlamak istiyorum. Bir insanı tanımanın en iyi yolu nedir? Onun eserlerinden çok onun edebi kaygı taşımayan ve -mümkünse- yaşamından sonra yayımlanan yapıtlarıdır. Çünkü bu yapıtlarda edebi bir kaygı olmadığından, mektubun yazıldığı kişiye bakmadan mektupta yazılan içeriğe bakarak neler olabileceğini, ne anlatacağını merak ederiz ve okuduğumuzda o insanın düşüncelerini daha iyi anlarız. Hatta bunun için merhum Ziya Paşa’nın bir sözü vardır: Ayinesi iştir kişinin lafa bakılmaz; şahsın görünür rütbe-i aklın eserinde. Yani biz bunu, bu kitaba odakladığımızda bir insanın edebi kaygısının yanında kendi kişisel hayatında ne yaptığını anlamak için onun özel mektuplarıyla da ilgilenmeli ve bunları keşfetmeliyiz, diye düşünüyorum. Ancak mektupların genel hattı bile kendi kişiliği ya da düşünceleriyle alakalı olmaktan çok onun gezdiği yerler ve anıları ile bazı kısımlarda üzerinde durduğu -kaybetmeye başladığı- sağlığı hakkında yazılardan oluşuyor. Yani şimdiye kadar okuduğum en değişik, çözülmesi en zor insanlardan birisi olduğunu söylemem mümkün.
Toplum için sanatı duyduk (ben de bunu destekliyorum), sanat için sanatı duyduk (ne olduğunu anlamakta bile zorlanıyorum) ama eminim ki ‘Kendim İçin Sanat’ kısmını ilk defa duyuyoruz. Ben de duyduğumda biraz şaşkınlığa uğradım ama olsun. Yani yazar bir şeyi yazmak istiyorsa yazacağını, istemiyorsa yazmayacağını belirterek açık sözlülükte adeta bir devrim yapıyor. Ancak bunu ilk karşılaştığım andaki kadar da sürpriz olarak düşünmüyorum. Bizde de eskiden bir topluluk düşüncesi vardı. Şimdi kimse, nerede olduğuna bakmadan, diğer insanların rahatsız olup olmadığını önemsemeden hareket ediyor. Bu, kısıtlayıcılık değil. Yorgun argın eve dönerken
