1. Bölüm Hakkındaki Düşüncelerim:
Yazar, bazı yerlerde "teistik dinler" tanımlamasına aşırı derecede takılmış; fakat bence bu tavrı oldukça gereksiz. Zira bu tanımın ne anlama geldiğini, neyi ifade ettiğini zaten herkes biliyor. Yazar, kendisinin eleştirdiği o insanlar gibi bir nevi laf kalabalığı ve retorik yapmış. Aslında anlatılmak istenen tikel durumlar çok açıkken, kendisi sadece söyleyiş biçimine ve kavramsallaştırmalara takılmış. Bu tarz gereksiz ayrıntılarla kitabı uzatacağına, meseleyi daha net ve yalın bir zemin üzerinden konuşsa çok daha iyi olurdu.
Ayrıca yazar, yazdıklarını o kadar teknik bir dille kaleme almış ki sanki karşısında felsefe ehli bir topluluk var da onlarla tüm kavramları, tüm kelimeleri en ince anlamlarına kadar inceliyorlar. Bence bu ağır üslup biraz daha basitleştirilmeliydi. Çünkü bu kitabı okuyacak ortalama okuyucuların büyük kısmı, metindeki bu felsefi tümelleri ve çıkarımları anlamayacak; neticede kafası karışarak kitaptan kopacaktır.
2. Bölüm Hakkındaki Düşüncelerim:
"Kötülüklerin tanrısal müdahaleyle engellenmesi" kısmında, bazı argümanların yanlış bir bakış açısıyla ele alındığını düşünüyorum. Yazar, bu argümanlara direkt olarak "abes" deyip geçmiş; fakat aslında bu iddiaları öne süren kişilerin bekledikleri felsefi cevapları tam manasıyla verememiş. Zaten o tatmin edici cevabı verebilmesi için çok daha farklı bir kulvara girmesi, yani Tanrı’nın müdahale biçimini ve şeklini felsefi olarak en baştan yazması gerekecekti. Bu yüzden bu eksiklik, bölümün genel bağlamı açısından o kadar da hayati bir önem taşımıyor.
3. Bölüm Hakkındaki Düşüncelerim:
Metinde, "dolayısıyla bağlamsız acıya dair bir insan tasavvuru varmış gibi devam edecek olsak dahi, aslında insan zihninde bağlamsız acıya dair bir tasavvur yoktur" deniliyor. Yazar, keşke
Kitap hakkında dürüst bir değerlendirme yapmak gerekirse, bazı örneklerin biraz uç noktalarda olduğunu düşünüyorum. Yazarın bulunduğu çevre ve eğitim seviyesi göz önüne alındığında bu durum anlaşılabilir olsa da, üç yaşındaki bir çocuğun okumayı sökmesi gibi örnekler bana biraz gerçek dışı geldi. Kitabın tek bir argüman etrafında, çok fazla benzer örneklendirmeyle ilerlediği bir gerçek.
Ancak tüm bu eleştirilerime rağmen, kitabın verdiği temel mesaja bayıldım. Dilinin didaktik ve kuralcı bir eğitim üslubundan uzak; tamamen sevgi, güvenli bağlanma ve samimiyet üzerine kurulmuş olması okumayı inanılmaz keyifli hale getirdi. Bu yönüyle yarattığı farkındalık adına, her ebeveynin ve eğitimcinin kütüphanesinde bulunması ve önemle dikkate alması gereken bir eser olduğunu düşünüyorum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Aileyi ifsad etme ve insanlığı yeniden yapılandırma projesi
Küresel şer odaklarının aileyi ifsad edip yeniden yapılandırması bağlamında başta aile, ebeveyn rollerini ve nesli bozma üzerine oynanan türlü oyunları konu alan , aynı zamanda veri ve analizlerle de bu oyunları ifşa eden okunması gereken bir kitap. Ayrıca kitabın yazarı tüm anlatılan projelerin yanında anti tezler de sunarak bu ifsad işgaline karşı ailemizi, neslimizi ve sonuç itibariyle toplumumuzu nasıl korumamız gerektiğini de madde madde anlatıyor . Tabi bu sapkın projeler başta aileyi , anne baba rollerini , lgbt , eşcinsellik vs gibi hedef almakta ve çeşitli argüman, medya ve kitle iletişim araçlarıyla her geçen gün bunları empoze etmekte . Tüm bunlara karşı bizim de milli projelerimiz mevcut olmazsa malesef bunların önüne geçmek oldukça zor olacak çünkü bu zehir saçan büyük ifsad projesi artık her geçen gün hızla yayılıyor adeta kanımızda dolaşır hale geldi. Çözüm ise buna karşı tutarlı , samimi ve etkin projelerle başta medya olmak üzere dijital mecralarda milli değerlerimize uygun faaliyetler üretmektir.
10/10
2026 30. kitabı
Yolu hapishaneden geçen değerli bir halk yazarı olan Orhan Kemal’in bu eseri toplu öykülerinden oluşmaktadır. Özellikle 43 68 ve 70 li yıllarda halkın içinde bulunduğu ekonomik durumun bir aynası niteliğinde bu kısa ve güzel öyküler.
25 kısa öykünün bir araya getirildiği öykülerin ortak noktası da halkın geçim derdine düşmüş hallerini konu edinmesidir. Dönemin sosyo-ekonomik özellikleri üzerinden tanınmayan kişilerin hayatlarından kesitler sunan yazar, hem halkın diliyle bunu yansıtması hem de samimi bir üslupla bireyin içinde bulunduğu keşmekeşi yansıtması bakımından bence geçmişi anlamak için sağlam bir rehber konumunda.
Orhan Kemal, Yaşar Kemal ve Aytmatov gibi değerli yazarların aslında kendi toplumlarını anlatarak nesillere ne zorluklar içinde yaşadıklarını aktarırken, onların da bunlardan ders alması gibi değerli mesajlar barındırması bence edebiyatın en güzel yanlarından biridir.
Doğallıktan ayrılmadan, şiveler ve farklı konuşma şekilleri ile oluşturulan diyaloglar da eserdeki öykülere sıcaklık ve samimiyet katmış diye düşünüyorum. Sade ve halkın anlayacağı bir dille kaleme alınan bu güzel öyküler, beri yandan halkı anlatacak en güçlü argüman durumunda.
İlk defa bir Orhan Kemal eseri okumama rağmen, konuları işleyiş ve teknik bağlamda esere iliştirdiği özellikler hem konunun hem de mesajın okuru sıkmadan verebildiği bir bütünlük oluşturmuş kanaatindeyim.
Puan vermedi·152 syf.·
2026 28. kitabı
Öncelikle bu kitap bir mantık kitabıdır. Dolayısıyla mantık eğitimi almadıysanız muhtemelen okurken zorlanacaksınız ve muhtemelen çoğu yerinde sıkılacaksınız.
Kitapta ateistlerin ve teistlerin Tanrı'nın varlığına yönelik argümanları mantık kuralları kullanılarak reddedilmektedir. Reddedilmektedir dedim çünkü konuyla ilgili bütün argümanlar yazar tarafından reddedilmiştir.
Mantık kuralları kullanılırken de bazı noktalarda yazarın hata yaptığını düşünüyorum.
Örneğin bir ateist argüman olarak "Tanrı'nın ahlaki kötülük yapmayacak şekilde özgür irade sahibi insanlar yaratılması" hususunda 78. sayfada "eğer her öz, dünyalararası ahlaki bir yozlaşmışlıktan mustaripse, o halde ahlaki iyiliği içeren ama ahlaki kötülüğü içermeyen bir dünyayı yaratmak, Tanrı'nın kendi gücünün ötesindedir" diyerek tüm insanların ahlaki yozlaşmışlıktan mustarip olduğunu baştan kabul etmiş ve insanların bu durumdan mustarip olmadığı durumu yok saymıştır.
89. sayfada ise doğal afet vb. özgür insan iradesinden kaynaklanmayan kötülüklerin sorumlusu olarak "diğer rasyonel ve büyük ölçüde özgür varlıklar" sorumlu tutulmuş, bu kabulün mantıksız bulunduğunu kabul etmekle birlikte mantıklı bir cevap sunmamıştır.
Tanrı'nın varlığına ve yokluğuna yönelik argümanları reddeden yazar kitabın sonunda ise (sayfa 146) Tanrı'nın varlığını inanca bağlayarak konuyu kapatmıştır. Sanırım yapabileceği başka bir şey de bulunmamaktadır.
"Tanrı'ya inandığım için aşağıdaki argümanın sağlam olduğunu düşünüyorum.
Ya Tanrı vardır ya da 7+5=14 eder.
7+5=14 olamaz.
O halde Tanrı vardır.
Fakat açık bir şekilde bu bir kanıt niteliği taşımaz. Çünkü zaten sonucu kabul etmeyen hiç kimse, ilk öncülü de kabul etmeyecektir."
Argüman Reddi ...
Yazar ensest düşüncesinin yarattığı o meşhur / tiksinti duygusunun evrensel/ bir biyolojik veri olmadığını / aksine toplumsal eğitimin bir ürünü olduğunu savunur / ensest yasağını biyolojik bir tiksintiden ziyade / toplumsal bir zorunluluk ve dini bir köken üzerinden açıklar / Ona göre yasak / toplumsal dayanışmayı sağlamak ve klanın bütünlüğünü korumak için inşa edilmiş kültürel bir kalkandır.
Keyifli okumalar