İnsanlar sokak sokak çarşı çarşı ev ev
İnsanlar sırt sırta omuz omuza verip durmuşlar
Boyunları bükük
Yorgun asabi kederli kindar
Yığın yığın olmuşlar hepsi köprünün açılmasını bekliyor
Bir anda şehrin dört bucağına akacaklar
Bir anda iki ayrı kıtadaki insanlar gibi
Fatihliyle Beşiktaşlı sarmaş dolaş olacak
…
Benim de aklımdan aynı şeyler geçer
Ama daha kahırlı daha kindar daha söylenmez şeyler
…
Bu gelip geçenlere gülen kadın artık hiç kimseyi beklemediği için neşeli
Bu en çok aşktan korkar
Bu sıkıntıyı sevmez başını alıp gider
…
Göğün sonuna kadar alçalışını, gökyüzünün büyük ve aziz oluşunu
Ben bu sokaklarda seyrettim
İşleri için sabahla evlerini terkeden insanları gördüm
Sevdiğim eski kiliseleri camileri koca şehre bu sokaklar birleştiriyordu
Ben insana en yakın sıkıntıyı neşeyi bu sokaklarda gördüm
Benim dünyayı ve insanları bu sokaklardan ibaret bulduğum zamanlarım vardır
Ağaçlar ve aptallar memleketi
Büyük grevler yaşamış denizler
Kendilerini bir daha hatırlamamak üzere sevdiklerimiz
…
Harap hapishanelerini merak ettiğim şehir
Mahkûmlar ne düşünür geceleri, belli değil
Sevdikleri birçok insanlar ki sade fotoğraflarda yaşar
Senin için ötesi yok bir yolculuk düşünüyorum
Evimizi barkımızı bırakıp arkamızda
Başımızı alıp kaçacağımız bir yer yok olacak burası
(Biliyorum, düşünmedik henüz bunu ne sen ne ben)