Zamansız Bir Dertleşme: Bir Kahve İçme Ne Olur Gelsen
Bazı kitaplar vardır, sadece okunup rafa kaldırılmak için değil; gecenin en sessiz anında, elinizde bir fincan kahveyle baş başa kalıp ruhunuzu dinlendirmek için yazılmıştır. Arife Öztaş’ın "Bir Kahve İçme Ne Olur Gelsen" kitabı tam olarak böyle bir eser.
Şiirlerin satır aralarında gezinirken kendimi yabancı bir yazarın dizelerinde değil, çok eski, çok tanıdık bir dostun dertleşmesinde buldum. Yazarın kalemi öyle içten, öyle samimi ki; hani o çok özlediğiniz, karşılıklı birer kahve içip içini dökmek istediğiniz dostlar olur ya, her bir mısra tam olarak o boşluğu dolduruyor.
Yapmacıklıktan uzak, tamamen yürekten süzülüp gelen bu şiirler, insanın ruhuna çok ince bir sızıyla ama bir o kadar da şefkatle dokunuyor. Günlük hayatın koşturmacası ve gürültüsü içinde, kendi iç sesimi duymamı sağlayan, derin bir nefes gibi geldi bana bu kitap.
Eğer siz de şiirde o yapay imgeleri değil de saf, duru ve insanı hemen sarıp sarmalayan duyguları arıyorsanız, bu samimi davete mutlaka kulak verin derim. Kalbime dokunan, bende iz bırakan çok güzel bir okuma deneyimi oldu.
Yazarın yüreğine, kalemine sağlık.
10/10
2026 125. kitabı
Merhaba sevgili okur.
Bu kitap bana hediye edilmişti. İlk elime aldığımda bana neden böyle bir kitap alındığına mana verememiştim. Okuduktan sonra kitabı çok sevdim. Sonraları, o zamanlar şunu kendime sormayı neden akıl edemediğimi anlamadım. Şimdi soruyorum” burada bir aşk var mıydı? “ bunun cevabını hiç bir zaman karşı tarafa veremeyeceğimin hezeyanı içindeyim. Yine de “ orada bir aşk varmış” ve ben görmek de çok geç kalmışım…
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
“Bir Kahve İçimi Ne Olur Gelsen”, gündelik hayatın telaşı içinde unutulan duyguları küçük ama etkili dizelerle yeniden hatırlatan bir şiir kitabı. Sayfalar arasında dolaşırken bazen eski bir dostla sohbet ediyor gibi, bazen de cam kenarında kahve içerken içinden geçenleri sessizce dinliyormuş hissi bırakıyor. Şiirlerde dostluk, özlem, beklemek ve hayatın içinden geçen sade anlar öyle doğal anlatılmış ki okuyucu kendinden mutlaka bir parça buluyor. Kısa ama derin iz bırakan bu kitap, kalabalığın içinde biraz durup hissetmek isteyenler için güzel bir yol arkadaşı. 
Arife Öztaş 
Bir Kahve İçimi Ne Olur Gelsen
Arife Öztaş Bir Kahve İçimi Ne Olur Gelsen
Yıl 2003’tü ve İstanbul Devlet Tiyatrosu’nda İpin Ucu adlı oyunu izlemiştim. Yazar Vüs’at O. Bener ile tanışmam bu oyun sayesinde olmuştu.Eski AKM’deki Oda Tiyatrosu’nda izlediğim oyun yoğun ironi barındırıyordu.Ne yazık ki oyuncuları hatırlamasam da yönetmeni Müşfik Kenter’di.Eski AKM’de ne çok oyun izlediğimi hatırlıyorum.Yurt dışından festival kapsamıyla gelen oyunların izleri hâlâ ruhumda ve belleğimde.Bir de tabii o eski AKM binası...Ya yaşadıklarımdan ya alışmanın doğasından ya da eskisini bilip mukayese edebilmekten dolayı,yeni hâline hiç alışamadığım bu bina;en azından aynı yerde varlığını idame ettiriyor.Bu da teselli bulmama vesile oluyor.Sadece AKM’nin içi değil,binanın önü de bir dönem çok mühimdi.İzmir’de Sevinç Pastanesi önü neyse İstanbul Avrupa yakasında AKM önü de oydu:Sözleşilen saatte buluşulan o meşhur nokta.Kitaptan daha fazla uzaklaşmadan konuya dönüyorum.
Yazar,daha önce paylaştığım Siyah Beyaz öyküsünü Turgut Uyar’a,Buzul Çağının Virüsü romanını ise Oğuz Atay’a ithaf eder.Onlarınki yıllarca süren bir dostluktur.
Kitap içinde yer alan bazı öykülerden bahsedeceğim.
Yaşamasız,Dost’tan sonra yayımlanan ikinci öykü kitabıdır.İlk öykülerinde olduğu gibi Yaşamasız kitabındaki öykülerin de atmosferi basıktır, kötümserdir.Bu duruma örnek olarak kitap içinde yer alan“Kan” öyküsü gösterilebilir.Aslında yazarın yapmak istediği tam olarak bu atmosferi yaratmaktır:Basık ve karanlık.Ayrıca bazen karakterleri de kötümserdir;bu kitapta yer alan Batak öyküsündeki öğretmen karakteri gibi.Aynı zamanda biz okurlar için bu öyküde atmosfer de adeta bataklıktır;insanda kaçış imkânsız hissi uyandırır.Bu bağlamda ve yarım bırakılmış cümleler,tekrarlar gibi ayrıntılarla,dil dâhil olmak üzere öykülerde üslup birliği bulunur.
Vüs’at O.Bener’in öykülerinde yaşamından
Müfettiş Anjelica Henley, yıllar önce yedi kişiyi vahşice katleden "Testereli Katil" lakaplı Peter Oliver’ı yakalarken ölümün eşiğinden dönmüş, o günden beri aldığı fiziksel ve ruhsal yaralar yüzünden saha
görevinden uzaklaşarak güvenli masasına sığınmıştı. Ancak şehrin farklı noktalarında bulunan iki farklı kurbana ait vücut parçaları, Henley’yi masa başındaki huzurundan çekip en büyük kabusuyla yeniden yüzleşmeye zorluyor.
Cesetlerdeki imza tanıdıktır; sadece polisin bildiği, basından gizlenen o korkunç detay: Peter Oliver’ın mührü.
Henley ve çaylak yardımcısı Ramouter, zamana karşı amansız bir yarışa girerken akıllarında tek bir soru var: İçerideki canavarın bir ortağı mı vardı, yoksa Oliver’ın yöntemlerini santim santim ezberleyen kusursuz bir taklitçi mi sokaklarda avlanıyor?
Gerçeğin kapısını aralamak için hapishaneye, celladının karşısına giden Henley, orada beklediğinden çok daha büyük bir kaosun fitilini ateşlediğini fark eder. Kurbanların neden hedef olduğu yavaş yavaş çözülürken, Henley’nin kapısına bırakılan o korkunç kurye paketi, oyunun henüz yeni başladığının kanıtıdır.
Şehir sessizliğe gömülürken, avcı ve av arasındaki çizgi siliniyor. Müfettiş Henley, kendisini öldürmeyen canavarı bu kez durdurabilecek mi?
Bu kitap çıktığında konusu ilgimi çekmişti ama yayınevinin seri devamları konusunda yeterince güven vermemesi yüzünden uzun süre mesafeli durdum. Hatta "Arife okuyalım” dediğinde biraz mırın kırın etmiştim… ama bir bakmışım, kitabı ondan önce almışım bile
Neyse ki okuduğuma pişman olmadım. Kitabı genel olarak severek okudum. Yazarın kalemini beğendim; kurduğu olay örgüsü ve yarattığı atmosfer oldukça güçlüydü. Anlatımı akıcı, olayları gözümde canlandırmakta hiç zorlanmadım.
Beni en çok delirten nokta ise Müfettiş Henley’in özel hayatındaki
Bir İkindi Vakti Tebessümüİnsan ve Duygular
Kaç yıl oldu Arife’yi tanıyalı? Kaç zamandır hatırımda bilmiyorum ama epeydir orada... Hayatımı anlamlandırırken kedilerle özdeşleşmek, kurduğum oyunlardan sadece biri. Onunla aynı ismi paylaşmak da bu oyunda tatlı bir iz, kim bilir?
Her iki kitabı da birkaç saat içinde bitirivermişim.
İkindi vakti hoş bir tebessüm gibi gelip geçti.
——
Kitaba dair:
Genel olarak serinin ilk kitabını daha çok beğendim fakat ikinci kitaptaki Marika’nın Hikayesi favorim oldu. Hüzün ve mutluluk kol kola yürüyor bu kitapta. Zıpırlık da hemen arkalarında.
Tüketime dair herhangi bir beklentiniz olmadan okursanız bir pazar gününü keyifli geçirirsiniz.
Keyifli okumalar…