ahû

ahû
@arinluna
her kesiği bıçak açmaz
o hafta Leyla, bir insanın çekebileceği bütün çilelerin arasında,eli kolu bağlı, öylece beklemekten daha ağırı olmadığı sonucuna vardı.
“daha ne istiyorsun? hayatta kalmışsın.” işte o zaman anladım ki, hayatta kalanın şikayet etmeye hakkı yoktu.
kalbin terazisi, yitirilmemiş hiç bir şeyin kıymetini hakkıyla ölçemiyor. oysa bir bilseniz, ah bir bilseniz…
kafamın içinde onlarca soru dolanmıyormuş, kalbim ismini koyamadığım ağırlıklar altında ezilmiyormuş gibi yaptım. Bunu sık yaparım.
herkes kendini sahibi, en azından parçası addetmeyi beceriyordu da, sanki bir ben, bu dünyaya geçerken uğramıştım.