arkadaş
@arkadaas
Hukuk hiçbir zaman toplumun iktisadi yapısının ve bununla belirlenen kültürel gelişmişliğinin üstünde olamaz.
Komünist toplumun daha yüksek bir evresinde, bireyin işbölümüne köleleştirici bağımlılığı ve bununla birlikte aynı zamanda kafa emeğiyle kol emeği arasındaki karşıtlık ortadan kalktıktan sonra; çalışmak, geçim aracı olmanın ötesine geçip, en önemli yaşamsal gereksinim haline geldikten sonra; bireylerin çok yönlü gelişimiyle birlikte üretici güçler de arttıktan ve ortak zenginliğin tüm pınarları gürül gürül akmaya başladıktan sonra, ancak bu noktadan sonra, burjuva hukukunun dar ufku tümüyle aşılabilir ve toplum, bayrağına şunu yazabilir: Herkesten yeteneklerine göre, herkese gereksinimlerine göre!
İşbirliğine, üretim araçlarının ortak mülkiyetine dayalı toplumda, üreticiler, ürünlerini mübadele etmez; ürünler için harcanan emek de, bu ürünlerin değeri olarak, bunların sahip olduğu maddi bir özellik olarak görünmez; çünkü şimdi, kapitalist toplumdakinden farklı olarak, bireysel emekler, dolaylı bir yolla değil doğrudan doğruya toplam emeğin bileşenleri olarak var olur.
Emek, tüm zenginliğin kaynağı değildir. Emek kadar doğa da kullanım değerlerinin (ne de olsa maddi zenginlik bunlardan oluşur!) kaynağıdır; emeğin kendisi de, bir doğa gücünün, insanın emek gücünün ifadesinden başka bir şey değildir.
Puan vermedi·112 syf.·
Beğendi
·2023 49. kitabı
