Almancada Ortaçağ’ın gelücke’sinden türeyen “Glück” [mutluluk] kelimesi, başlangıçta bir meselenin tesadüfen olumlu veya olumsuz anlamda sonuca bağlanmasını tanımlıyordu. Daha eski kültürlerde talihin tesadüfiliğine bu ikili anlamıyla bir tanrıça olarak hürmet edilir ve ondan korkulurdu: Eski Yunancada Tyche, Latincede Fortuna. Böylelikle insanlar her iki durumu da tanrısal bir kaynağa dayandırır ve her ikisini de tevekkülle kabullenirlerdi.
Modern insanlarsa yalnızca lehteki tesadüfü talih olarak kabul ederler. Mutlu tesadüf kapıyı çalmazsa bu onları kızdırır, hayal kırıklığı yaratır ve bir mutsuzluk sebebidir.