Müberra
@arrebumm
Aile Danışmanı
Lisans
İstanbul
83 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Kitabın hatta Ayşe hocanın temel mottosu Ruh - Zihin - Beden bütünlüğünün nasıl sağlanacağı üzerine. Doğa ve insanın döngüsü özellikle kadınların döngülerinin benzerlikleri, insanın tabiatın bir parçası olduğu ve yansımasının olduğu ele alınıyor. Tabiat nasıl içinde barındırdıklarını, değişim ve dönüşümlerini reddetmiyor aksine kucaklayıcı ve kabullenici davranıyorsa biz kadınlarında tüm bedenimizin varoluşumuzun en somut örneği olarak kabullenmeliyiz. Kadın bedeni utanılacak yahut ötekileştirilecek bir nesne değil, ama gelişimimizin her evresinde bedenimizden utanmamız ve onu saklamamız gerektiği düsturuyla yetiştirildik. Bir kız çocuğu, çocukluktan genç kızlığa evrilirken hayatındaki en önemli değişimlerden birini yaşarken aynı zamanda çocukluğuna da veda eder tüm bunları stresi altında reglin kötü ve saklanması gereken bir durum olduğu öğretisiyle karşılaşır, beden değişimi ile psikolojik baskının hat safhada olduğu bu dönemde bedene yabancılaşma, kimlik arayışı, saklama durumları geliştirir.
Kitapta bir kadının regl dönemi öncesi, sırasında ve sonrasında beden, ruh ve zihinsel değişimleri ve bunlar arasında nasıl bütünlük kurulacağı ile ilgili bilimsel veriler eşliğinde çok güzel açıklanmış.
Biz toplum olarak ataerkil düşünce sistemiyle kadının doğurgan olmasını isteriz ama doğurganlığın en önemli yapısı olan regl dönemini ayıplar, kötüler, yasaklarla dolu tabu haline getiririz.
Kadınların daha özgür olduğu günlere…
MUTLULUK NEDİR?Düşünce
Mutluluk göreceli bir kavramdır. Bireysel farklar gibi mutlu olma durumları da farklılık gösteriyor aslında. En saf ve masum olan mutluluk anne babası tarafında koşulsuz sevilen çocuğun mutluluğudur.
Yetişkinler dünyasında ise mutlu olmanın pek çok yolu var. Kimi mezun olduğunda mutlu olacağını düşünür, kimi bir işe girip para kazanmaya başladığında, kimi evlendiğinde, kimi terfi aldığında, kimi mülk sahibi olduğunda, kimi servetine servet kattığında gerçek mutluluğa erişeceğine inanır. Pek haksız da değiller çünkü insanlara maddenin getireceği mutluluktan başkası öğretilmiyor. Kitapta sağlık ile mutluluk arasındaki ilişkiden bahsedilmiş sahi sağlıklı olduğumuz için hiç mutlu olmuş muyduk? İnsan hayatının olağan akışında sürüp giden küçük detaylar gibi duran şeyler aslında mutluluğumuzun asıl kaynağı değil mi? Bizler mutluluğu çoğu zaman bir insanda, bir maddede arıyoruz. Oysa asıl mutluluk kaynağı içimizde, mesela hiç varlığınıza teşekkür edip mutlu oldunuz mu? Büyük olaylarda veya maddelerde ararız mutluluğu ama asıl mutluluk hayatın içindeki küçük detaylarda.
İnsanların bir diğer kötü yanı ise mutsuzluk ve kaostan beslenmek, ruhumuzu ve bedenimiz darmadağın edeceğini bildiğimiz halde mutsuzluk durumunu büyük bir zevkle karşılıyoruz. Mutsuzluğumuzdan mutlu oluyoruz. Kaosun, maddenin vs tüm bunların getireceği sahte mutluluk yanılsamaları yerine içimizdeki gerçek kimliklerimizle tanışıp mutlu bir yol alalım hayatta.
Hayat bir şeyleri elde ederek mutluluğa ulaşmaya çalışmak için çok kısa...
Dünyanın başına gelmiş en kötü şey nedir diye sorulsa hiç kuşkusuz insan derim...
Güzelliklerle dolu bir ada herkesten her şeyden dünyanın bütün hengamesinden uzakta dostluk içinde yaşayanların sığınağı... Kim bilebilirdi ki bu cennet yansıması güzelliklerin yavaş yavaş infilak edeceğini.
Yönetenler,yönetilmeye hazır olanlar ve baş kaldıranların hikâyesi Son Ada. Hoş herkesin tüm kargaşadan kaçarak sığındıkları bu ütopya da niye böyle bir hiyerarşi kurulmak istenir ki?
Yönetme tutkusundan vazgeçmeyen insanlar bulunduları ortama düzen getirme güdüsünde olurlar hep mesleki deformasyon sanırım. Doğanın kendi iç düzenini anlamktam bir haber olup insanın alışılagelmiş tekdüzeliğini entegre etmeye çalışır ama doğa kendinde olmayanı pekte kabul edemez eğreti durur zaten... İnsanda doğanın parçası değil midir? diyenler olabilir öyledir ama doğanın kendi içindeki düzenine başkaldırdığı takdirde yenilmeye mahkumdur...
Son Ada bir Ütopyanın Distopya ya verilmesidir. Bu hikâyeden çıkarılacak çokça ders var...
Avrupalıların ne kadar medeni olduğundan bahsedilir ya hep gittikleri her yere medeniyet götürdükleri söylenir hepsi yalandır aslında tüm dünya bilir ama Avrupanın zulmünden nasibini almayanlar inanır bu yalana hoş Avrupanın medeniyetsizliğiyle tanışmayan yoktur ama dünya üç maymunu oynamayı sever maalesef. Amerika yerlilerinin tek suçu verimli topraklarda hiçbir şeyden habersiz yaşamalarıydı diye düşünüyorum. Son derece saygılı, kibar, misafirperver bir topluluk açgözlü Avrupanın kıtayı keşfetmesiyle yerle bir oluyor. Öyle büyük kıyımlar yapılmış ki okurken insanın içi acıyor, insan olduğum için utanç duyduğum bir eser. Belki de "Beyaz Adam" bu kıtaya hiç ayak basmasaydı nasıl olurdu? diye düşünmekten kendinizi alamıyorsunuz.
