bu gece 4.5 senelik erkek arkadaşımla ayrıldık, daha doğrusu dini sebeplerle onunla bir süreye kadar konuşmamaya karar vermiştim ama benden artık nefret ettiğini öğrendim ve bitti, bunu yazarken bile titreme hissediyorum, nedense ondan ayrılma konusu olunca bu oluyor, böyle bir uygulamaya bunu yazmak saçma ama biraz içimi dökmek istiyorum, hayatıma giren ilk kişiydi ve gerçekten tüm hayatımı onun üzerine kurmuştum, hiç bitmeyeceğini sanmıştım, şimdiyse ne yapacağımı şaşırmış durumdayım, ailem evlilik konusunda liseden beri zaten baskı yapıyor evlenmek zaten zorundayım ama o var diye bunu dert etmiyordum hep hayalimdi, benim için dünya bir yana o bir yanaydı öyle de çok özel biri ama zaten herkesin tüm sevdiklerimin benden nefret ettiği bir aşamada onun da etmesi çok ağır, gerçekten bu hayatta hiç bu kadar bir adım önümü göremez halde olmadım, benim inancımı artırmam gerek tevekkül etmem gerek ama çok zorlanıyorum, başkasıyla mı evlenmem gerekecek sevmediğim biriyle çocuklarım mı olacak ya da en sıkıntısı hayata karşı hevesim 0 a indi o gidince, hiçbir şey yapamıyorum hiçbir hedef koyamıyorum ölmeyi bekliyorum yaşayamıyorum, peki bunca sene, belki 50 sene var, nasıl bekleyecem bilmiyorum, büyük konuşmaktan çok korkuyorum bu yüzden başkası olmaz demiyorum ama gerçekten dipte hissediyorum, okuduysanız teşekkür ederim bir de dua ederseniz sevinirim
Arkadaşlar bir gün uygulamaya girmedim pek kimse okumaz sanıyordum ilk defa iletim tutmuş çok iyi insanlar yazmış teşekkür ederim ama biraz kandırmış gibi hissediyorum çünkü geri barıştık dayanamadım ama beklemek en doğrusu biliyorum ama hayatımdan çıkaramıyorum tamamen, inşallah temiz bir şekilde evleniriz, hepinize çok teşekkür ederim hem duygulandım hem kötü hissettim bu kadar güzel mesajı hak etmiyorum, hepinize teşekkür