Ama işte günler akşam oldu,kış geçip bahar geldi, yaz gidip sonbahar oldu, parça parça,sanki çöp çöp aktı bitti; kederimde geçti gitti,daha doğrusu dibe indi; çünkü ne de olsa bir şeyler kalıyor, nasıl söyleyeyim... Sanki insanın yüreğinin üstüne bir taş oturuyor!Ama ne yapalım; hepimizin başına gelecek, kendimizi çürütecek, ölenle ölecek değiliz ya!..
Reklam
Modern çağ, insana çok fazla sorumluluk yüklüyor. Özgürlükler ve olanaklar geniş. Vebal ve mesuliyet de öyle. Tüm kararlarımızdan sorumluyuz. Modern insan olmak, modern birey olmak kolay bir iş değil. Modernizmin yükü ağır. Bazı kişi ve bazı topluluklar, onu taşıyamıyorlar. Türlü yöntemlerle, ondan kaçıyorlar. Özgürlüklerinden feragat ediyorlar. Kendi iradenizi yok etmenin pek çok yolu vardır. Birey olmak istemiyorsanız, olmazsınız
"Eğer gerçekten varsan, ey Kadiri mutlak (Tanrı) ve kitaplardan nice defa okuduğum gibi her yerde mevcutsan, varlığın ile gücünü göstermen ve beni, çevremi kuşatan tehlikeden kurtarman için sana yakarıyorum. Çünkü bu büyük sınavın yükünü daha fazla taşıyamıyorum.”
Otloh, Kışkırtmalar.
Yığınların yaratıcılığı olmaz. Ezberleri olur. Bireyselliğe kapalı ilkel toplumların, sanatları vardır ama sanatçıları yoktur. Totemlerinin,silahlarının, kayıklarının üstünde şahane desenler vardır; ancak desenler belli bir formüle göre yontulmuştur. Bir yontucu asla kendi içinden gelen bir deseni işlemez.Yaratıcılık bireylere mahsustur. Böyleyken, bizler bireyselliği aykırı görmüşüz. O bireyselliğin, başka insanlara bulaşacak şekilde ifadesini ise, tehlikeli.
Reklam