Sevgi saygıdır, tapmadır, onurdur, yukarıya doğru bakıştır. Pis yaraların sargısı değildir. Ama onlar bunu bilmez. Sevgiden en çok söz edenler, onu hiç hissetmeyenlerdir. Anlayış, acıma, nefret ve genel kayıtsızlığı karıştırıp bir çorba yapar, adına sevgi derler. İnsan bir kere sevmenin ne olduğunu sizin ve benim gibi hissetdikden sonra, o katıksız ihtirası ve katıksız yükselmeyi yaşadıktan sonra, daha azına razı olmak imkansızdır.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
"Ne istiyorsun sen? Kusursuzluk mu?
- "Ya da hiçbir şey. Bu yüzden de 'hiçbir şey'i seçiyorum."
"Mantığa uymuyor ama bu."
- "İnsanoğlunun kendine sahip olma izni verebileceği tek arzuyu alıyorum, o kadar. Özgürlük, Alvah, özgürlük."
"Sen ona özgürlük mü diyorsun?"
- "Hiçbir şey istememek. Hiçbir şey beklememek. Hiçbir şeye bağımlı olmamak."
"Zaman dama oynayan bir çocuktur; krallık çocuğundur" Herakleitos'un iki bin beş yüz yıl önce yazdığı gibi. Pek çok yönden bu korkunç bir düşüncedir. Hepsinin içinde en korkuncu. Oyun oynayan bir çocuk... bütün hayatla, her yerde.
Birisi, siz farkında olmadan sizi çok gelişmiş bir sanal gerçeklik makinesine bağlasa ne olur? Şimdi 2 ile 2'yi topladığınız her sefe-
rinde 5 ediyor. Kötü cin ya da sanal gerçeklik makinesi operatörü sizi kandırmakta olduğu için öyle olmadığına nasıl emin olabilirsiniz? Belki cin, hesaplamalarınıza bir "böcek" yerleştirmiştir ve bu yüzden hep yanlış sonuç elde ediyorsunuz. Bu inanılması çok zor gibi görünebilir, ama Descartes'ın argümanını etkilemez. Önemli olan, şu anda aldatılıyor olduğunuzun olanaklı olmasıdır.
Her vakada kişiye hayatının bir döneminde, bir yerde, bir kurşun sıkılmıştı. Kurşun içine girmiş ve acı yayılmaya başlamıştı. Freud anlamıştı: o buna travma diyordu. Freud'un psikolojik olarak yaralanmış kişiye yönelik esas saldırısının temeli kişiye atılan o ölümcül mermiydi.