Musa Eroğlu şarkı sözleri
Kurumuş Toprak Gibiyim
Zamansız Yağmur Beklerim
Dağlar Girdi Aramıza
Taş Çürüsün Yol Utansın
Diken Sardı Ellerimi
Naz Etmesin Gül Utansın
Ben Ayrılık İstemedim
Sebep Olanlar Utansın
Ülker Vurdu Yaprağıma
Mevsim Dursun Güz Utansın
Çürümüş Yaprak Gibiyim
Şu kevn ü mekanı tutmuş ışığın
Nöbetin bekleyin alır keşiğin
Beklemeli bir sultanın eşiğin
Günde yüz bin kere yüzler sürmeli
Açtırdım kapıyı girdim içeri
Aklımı başımdan aldı o peri
Dedim sende buldum halis gevheri
Dedi yok yok bir mihenge sürmeli
Seher vakti çaldım yarin kapısını
Baktım yarin kapıları sürmeli
Hoş bulmadım otağının yapısını
Çıkageldi bir gözleri sürmeli
Lâ ilahe illallah de kazan gazayı
Çöller uçsuz bucaksız, yine de geçtim.
Eşkiyaya savaş verdim, korkular saçtım.
Ummanlara dönüşüp menzilden taştım.
Kelime de hece de seni aradım.
Ahmet 
Ahmet
·5 No'lu Şiir
Çöller uçsuzdu bucaksızdı
Peygamberimiz SAV dua ile andı Hakkı
Önce eşkıyalarla savaşarak
Dediki Cihat ve kıyam ile düşmez sancak
Ummanlar geçti efendimiz
Onadır salam selat ve duamız
Baktı bedire dediki ey Ali ey Hamza
La ilahe illalah diyerek cenk edin
Bilinki Allahtan başka ilah yoktur
Çöller uçsuzdur bucaksızdır
Ve Bedir Savaşındaydı Hz Muhammed
Dediki ey Rahim olan sonsuz merhamet
En doğru iş için hidayetini isterim
Ancak senin yardımın ile cihat ederim
Ve Kıyama kalkıyordu islam ordusu
Ey Allahım bir avuç müslümanız
Eğer yok olursa bu müslüman ulular
Dünyada sana ibadet edecek kim kalır
Bize hidayetini göster doğru kapıyı aç
Sen bizleri doğru ve hidayete ulaştıransın
Ahmet
·5 No'lu Şiir
Çöller uçsuzdu bucaksızdı
Peygamberimiz SAV dua ile andı Hakkı
Önce eşkıyalarla savaşarak
Dediki Cihat ve kıyam ile düşmez sancak
Ummanlar geçti efendimiz
Onadır salam selat ve duamız
Baktı bedire dediki ey Ali ey Hamza
La ilahe illalah diyerek cenk edin
Bilinki Allahtan başka ilah yoktur
Çöller uçsuzdur bucaksızdır
Ve Bedir Savaşındaydı Hz Muhammed
Dediki ey Rahim olan sonsuz merhamet
En doğru iş için hidayetini isterim
Ancak senin yardımın ile cihat ederim
Ve Kıyama kalkıyordu islam ordusu
Ey Allahım bir avuç müslümanız
Eğer yok olursa bu müslüman ulular
Dünyada sana ibadet edecek kim kalır
Bize hidayetini göster doğru kapıyı aç
Sen bizleri doğru ve hidayete ulaştıransın
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
‘’Sakın unutma. Her şeyi hatırla ve aş. Eğer aşamazsan her zaman ruhu büyümemiş bir çocuk olarak kalırsın.’’
2 Ağustos 1968 günü, Saygon’un barut, kan ve rutubet kokan puslu havasında, adalete pranga vuran bir ölüm tiyatrosu kuruldu.
Kudretli kürsülerde oturanlar, arkalarındaki o devasa okyanus ötesi imparatorluğun çelikten gölgesine sığınmış, mülkün ve zulmün kibriyle sayıklıyorlardı.
Sanık sandalyesinde ise, yirmi üç yaşında bir üniversite öğrencisi, toprağın bağrından kopmuş bir vatan kızı duruyordu:
10 Aralık 1945 günü, Long An eyaletinin vatansever bir çiftçi ailesinde, dokuz kardeşin en küçüğü olarak dünyaya gözlerini açmıştı Võ Thị Thắng. Ülkesi sömürgecilerin pençesindeydi. Daha 11 yaşında küçücük bir çocukken, bahçelerindeki gizli tünellerde saklanan direnişçilere yalın ayak mektup ve aş taşıyarak başladı onun yurt sevgisi. 16'sına geldiğinde illegal gençlik hareketlerine katıldı; 17 yaşında ise öğrenci birliği saflarında bir vatan kızı olarak Saygon sokaklarındaydı. Takvimler 1968'in efsanevi Tet Taarruzu'nu gösterdiğinde, ona kritik bir görev verildi: Şehre sızıp halkın mücadelesini arkadan bıçaklayan işbirlikçi bir ajanı etkisiz hale getirmek. Görev başarılamadı; Thắng yakalandı ve ağır işkencelerden geçirildi. Fakat ne o sorgular ne de hücreler onun ruhunu teslim alabildi.
Võ Thị Thắng. Suçu, çağın en azgın işgalci postallarına karşı yurdunu, namusunu ve geleceğini savunmaktı.
Bu asil öfke, bu sarsılmaz duruş dünyaya yabancı değildi; tarih, emperyalizmin yedi düveliyle sarılan Anadolu topraklarında, her karışını kanıyla savunan Türk kadınının elindeki tüfekte, cepheye mermi taşıyan sırtındaki hırkada aynı ruhu görmüştü.
Ha işgal altındaki Anadolu’da sömürgecilere meydan okuyan Şerife Bacılar, Halide Onbaşılar, Kara Fatmalar; ha Saygon’un ortasında zincire vurulmak istenen bu gencecik fidan... Mazlum milletlerin sömürgeci canavara karşı feryadı da, direnişi
“TURGUL !” DIÝDILER
(Düýş)
Bir gije ýatyrdym tünüň ýarynda,
Bir tört atly gelip: “Turgul !” diýdiler.
“Habar biýrmiz saňa pursat jaýynda,
Şol ýerde ärler bar, görgül” diýdiler.
Nazarym ýetişgeç şol tört merdana,
Köňlüm joşa geldi, başym gerdana,
Şol wagtda bar idi iki diwana:
“Durma, oglan, anda bargyl !” diýdiler.
Şol iki diwana tutdy golumdan,
Alyban gitdiler durgan ýerimden.
Bir yşarat boldy anyň birinden:
“Seýranda baryban durgul !” diýdiler.
Olturypdyk, geldi iki pirzada,
Gözünden ýaş akar, dili dogada,
“Hüw, hak !” diýip çykdy alty pyýada,
“Adam indi geler, görgül !” diýdiler.
Bir tört atly geldi, bary sebzebaz,
Asalary ýaşyl, aty teblebaz.
“Mejlis halkasyny gurmaň beýle az,
Adam köpdür, ulug gurgul !”diýdiler.
Daşdan çykdy, altmyş atly gördüler,
“Muhammet !” diýip, tamam garşy ýördüler,
Saglyk-salamatlyk bir-bir sordular,