Özge
@ascuthbert
Din ve dünya, bir varlıkta hayat bulurlar: İnsan. İnsan yoksa ikisi de yoktur. Dünya, insan için kurulmakta ve burada rotasını doğru tespit etmesine yardımcı olmak üzere de kendisine "din" verilmektedir. Dünya da din de insan için en iyi yaşam şartlarını sağlamak için var kılınan iki gerçekliktir.
Reklam
Nihai kaygılar, nihayetsiz bir Varlık'la irtibatın getirdiği iman/güven/bağlılık hissiyle yerini, yavaş yavaş zihinsel kesinlik ve duygusal tatmine bırakır. Bu süreçte aktif olan ve talepte bulunan, bütünüyle insandır. Ortaya çıkan tatmin hissi, önce duyulan ihtiyacın derinliğinden, sonra ise bu arayışın kıymetinden kaynaklıdır.
İmanın bilgiye yaslanması ve özgür seçime dayalı bir bağlılık olması, insanı kendi ayarındaki başka varlıklara bağımlılıktan kurtaran özgürleştirici bir eyleme dönüştürür. Bilginin inkarı ve özgürce seçimin insanı götürdüğü rotadan çıkmak anlamında inkarda bir tür sapma vardır. Bu sapmanın başlangıcı, Allah-insan arasındaki bağın koparılmasıdır. İnsan, bu bağı koparırsa kendi öz varlığının da tam idraki içinde olamaz. Kur'an bu hâli, bir "kopuş/unutuluş" olarak tanımlar:
"Allah'ı unutup Allah'ın da kendilerini kendilerine unutturduğu kimseler gibi olmayın! Onlar kaybolmuş kimselerdir."
Tarihin verdiği ilk ders: İyiliğin takdir edilmediği yerde iyi olmanın bedeli, yok olmaktır. Erdeme ilk suikast, erdemin/faziletin ortak değer olarak tanınmadığı çevrede gerçekleşti. "Öldürmek üzere harekete geçsen de sana elimi kaldırmam." diyen erdem abidesi insan (Habil), doğaüstünün/ilahî olanın insan türüne ilk tanıtılışı idi ve reddedildi. Erdem, herkes tarafından takdir edilmediğinde her zaman suikaste kurban gitmeye mahkum görünmektedir. Şiddeti doğal gören insana (Kabil'e), şiddete karşı şiddetsizlik öneren yüce bir erdem önerildi:
"Beni öldürmek üzere elini kaldırdığında, seni öldürmek üzere ben elimi kaldırmayacağım. Ben, alemlerin Rabbi olan Allah'tan korkarım."
Kötülüğe kötülükle karşılık vermeme erdeminin ilk aşamada işe yaramadığı ve ölümü önlemediği açıktır. Bir erdemin takdir edilmediği bu ilk aşamanın, insanın arzularının ve bu arzuları tatmin etmenin en yüce amaç olarak belirdiği bir dönemi (bir insan varoluşunu) temsil ettiği açıktır. Bu aşama, henüz akıl yargılarının iş görmeye başlamadığı bir aşamadır. Yaşatmanın, yaşamanın ilk şartı olduğunun henüz kavranamadığı, başkalarının (birlikte yaşamın) birey için tehdit unsuru olarak görüldüğü bir aşama. Yok etmenin bir amaca yönelmediği, sadece yok etmek olarak kaldığı ilkel ve hayvani bir aşama... Amaçsız ıstırabın ilk örneği.
Kur'an'ın ana omurgasını oluşturan mesaj, bütün açıklığıyla ölümden sonra bir hayatın var olduğu ve içinde bulunduğumuz hayattan daha kalıcı olduğu yönündedir. Bunun en temel kanıtı ise insan yaşamının bizzat kendisidir. Yok iken var olan insanın, yok olduktan sonra tekrar var olma imkanına şaşırmamak gerekir.
Reklam