Asiye
@aselay22
Şu anda okuduğu kitap
Kurmaca metin yazma teknikleri hakkında bu kadar farklı bakış açılarına sahip bir kitapla karşılaşmamıştım daha önce. Yazarlara yöneltilen sorularsa hepimizin aklına takılan ama sorsak basit kaçar mı, kendi yaptıklarımız ya da cevabımız genelgeçer kabullere uyar mı demekten bir türlü açığa kavuşturamadığımız unsurlardan oluşmuş. Bu sorulara birbirine taban tabana zıt yanıtlar gelmesi, insanı bir de diğer taraflardan bakmaya itiyor ister istemez. Mükemmel bir çalışma olmuş, tekrar tekrar okunacaklar listesine alındı bile.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Faydalı görüşler içeren deneme kitabı arayışlarım sonucunda karşılaştığım Mağdurun Dili, birkaç yazarı oldukça yakından tanımamı sağladı. Dostoyevski, Oğuz Atay, Cemil Meriç ve Yusuf Atılgan'dan ve onların yarattığı karakterlerden bahsederken satır aralarında Nietzche, Bilge Karasu, Vüs'at O. Bener vd.lerinden bahsetmeyi de ihmal etmiyor yazar. Söz konusu yazarların kitaplarını, karakterlerini, belli hitap şekilleri ve başvurdukları ifade tarzlarını -yer yer kendini tekrar ettiğini düşünsem de- her yönüyle irdelemiş Nurdan Gürbilek. Edebiyatçıların sığınağı "yeraltı", kibir-dışlanmışlık kısır döngüsü ve dahası ilginizi çekiyorsa mutlaka okumanız gereken bir eser. 
Mağdurun Dili 
Nurdan Gürbilek
Mağdurun Dili Nurdan Gürbilek
Kitabın konusu muazzam, anlatılanların tamamamıysa birer hayat dersi niteliğinde. Kitabı bitirir bitirmez filmini de izledim, kitapta daha bir bütünlük içinde sanki her şey. Filmi pek tavsiye etmem. Peki, gelgelelim kitabı tavsiye eder miyim? Sanırım hiçbir şekilde anlam veremediğim çevirisinden dolayı bu da mümkün değil. Neredeyse her sayfada fark ettim ki yapılan çeviri, ciddi şekilde kitabın, yazarın önüne geçmiş. Aksini beklesem de bu, kitabın sonuna kadar da böyle sürdü ve muhteşem bir hikâye resmen katledilmiş oldu fikrimce.
İlk 30-40 sayfayı, anlatıcıyı çözümlemeye çalışarak geçirdim diyebilirim. Ayrıca gitar alegorisi kitabın neresinde ve nasıl geçecek diye düşünmeden edemedim bir türlü.
Sonrasındaysa beklediğim her şeyi misliyle gördüm, hissettim kitapta... Uzun zamandır böylesine enteresan, tanıdık ve aynı zamanda da distopik bir eserle karşılaşmamıştım sanıyorum.
Muhteşemdi.
Şiirler muazzamdı, 
Ömer Erdem çok tanıdık gelen şeyleri çok tanıdık biçimde satırlara dökmüştü sanki. Altını çizdiğim yerlerin haddi hesabı yok... Yalnızca son bölüm ve son şiir olan "gül dikeni bir ülke" beni kendine çekemedi.
Bugüne kadar İstanbul'un bu kadar güzel anlatıldığı bir şeyi ne okudum ne dinledim ne de gördüm...
Ömer Erdem çok tanıdık gelen şeyleri çok tanıdık biçimde satırlara dökmüştü sanki. Altını çizdiğim yerlerin haddi hesabı yok... Yalnızca son bölüm ve son şiir olan "gül dikeni bir ülke" beni kendine çekemedi.
Bugüne kadar İstanbul'un bu kadar güzel anlatıldığı bir şeyi ne okudum ne dinledim ne de gördüm...