Kendisinde, yalnızca çocuklarda, dahilerde ve masumlarda bulunan o unutma yetisinin olduğunu anladı. Masum ve sevinçle altüst olmuş durumda, mutluluk için yaratılmış olduğunu anladı sonunda.
Mersault kendisini iyi hissediyordu. Ama başlamakta olan günün uzunluğunu düşünüyordu. Böyle kendi varlığı karşısında yaşamakla, zaman uzaya bildiğince uzuyor ve günün her saati, ona içinde bir dünya barındırıyor gibi geliyordu.
Kendini her şeyden, kendi ateşinden bile bunca uzakta hissedip en iyi hazırlanılmış yaşamların temelinde saçmanın, bayağının bulunduğunu açık seçik biçimde hissedince, gözlerinin önünde bu odada, kuşku ve belirsizlikten doğan garip bir özgürlüğün utangaç, gizli yüzü yükseliyordu.