Kafam bir teneke yığını.Düşünceler dolanıp akacak yer bile bulamıyor.Hurdacı dükkanı açılmış beynimin içinde.
Ben hiç yeni güne başlayamıyorum. Hep bir önceki günün devamındayım. Temize çekemiyorum zihnimi, birbirinin üzerine yıkılıyor anılar, hikâyeler. Geçmişin hayaletleriyle geleceğin kabusları cin dansı yapıyor tepemde, kurtulamıyorum hiçbir an, kurtulmak istiyor muyum o da ayrı. Daha doğrusu istiyorum da, vicdanım izin vermiyor, unutmaktan korkuyorum, utanmaktan çekiniyorum.
Kafka haklı, hukuk hiçbir şeyi koruyamayan bir kapıcı gibi duruyor öylece. Kapı birilerine hep açık zaten, istedikleri gibi girip çıkıyorlar, birileri için ise hep kapalı. Kapıcının bu oyunda rolü yok aslında. Sadece varmış gibi yapıyor herkes. Bir umut kapıda bekleşiyorlar ve birileri istediği zaman demir kafesi gökten indiriveriyor aşağı.
Bakmak görmektir çünkü,görmek bazen dayanılması zor bir karşılaşmadır.