İnsan herşeyi kuşkuyla karşılıyor artık. Gerçekle düş birbirine karışıyor; yalanın nerde başladığı nerede bittiğini anlayamıyoruz. Tutanacak bir dalımız kalmıyor. Tutunamıyoruz.
Biz türkler açıksözlüyüzdür. Kendimizi tutamayıp. Birbirimizi ne kadar yeni tanımış olsak da, yarım saat geçmeden içimizi döker ve fakat aşk, deriz. Bir saat içinde en gizli aşklarımızı , en mahrem anılarımızı ortaya koyarız.
" önce kelime vardı," diye başlıyor Yphanna ya göre İncil. Kelimeden önce de yalnızlık vardı. Ve kelimeden sonra da var olmaya devam etti Yalnızlık... kelimenin bittiği yerde başladı; kelime söylemeden önce başladı. Kelimeler, yalnızlığı unutturdu ve Yalnızlık, kelime ile birlikte yaşadığı insanın içinde. Kelimeler, yalnızlığı anlattı ve yalnızlığın içinde eriyip kayboldu. Yalnız kelimeler acıyı dindirdi ve kelimeler insanın aklına geldikçe, Yalnızlık büyüdü, dayanılmaz oldu.