İnsan, ölümü nesneler dünyası içinde herhangi bir nesneolay olarak tanır ve tecrübe eder. Ölümle ilk kez ve her daim “ötekinin ölümü” olarak karşılaşırız. Nitekim Freud, “Kendi ölümümüzü hayal etmek gerçekten de olanaksızdır; bunu hayal etmeye kalkıştığımızda aslında o anda bile bir seyirci konumunda olduğumuzu algılayabiliriz,” der. Bilinebilir nesneler dünyasına özgü bir olay olmayan, ancak ve ancak “benim ölümüm”dür. “Benim ölümüm”, tecrübe edemeyeceğim, dolayısıyla algılayıp anlamlandıramayacağım, asla bilemeyeceğim bir olgudur, evet, herkes kendi ölümünün cahilidir!
Peki, “benim ölüm”üm, kendi ölümümüz, insani bilincin tecrübe edemeyeceği bir olgu ise insan neden ölümden, ölmekten korkar? Epikuros'un bir zamanlar işaret ettiği üzere, “Ben varken ölüm yoksa ve ölüm olduğunda da ben olmayacaksam”, ölümden endişelenmek niye?