aedaatis
@asenaeda
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Mutlu olabilmenin tek şartı "unutmayı" başarabilmekti.
Ömrüm seni sevmekle nihayet bulacaktır
Yalnız senin aşkın ile ruhum solacaktır..
"Kötülüğe gerekçe uydurmanın manası yok"
Severek okuduğum bir kitabı bitirdikten sonra kendimi çok büyük bir boşluktaymışım gibi hissediyorum. Özellikle aşırı sevdiysem etkisinden çıkmam uzun sürüyor. "Alt tarafı bir polisiye roman ne kadar abarttın?" diye düşünebilirsiniz ama şuan söylediklerimde samimiyim. Bir de romanın konusu adeta "toplumun kanayan yarası" olduğu için daha da etkiliyor ve içine çekiyor sizi. Kurbanlarını çocuk tacizcileri arasından seçen Körebe lakaplı seri katilimiz 2012 yılında işlediği on iki cinayetin ardından kayıplara karışmıştır. Beş yıl sonra tekrar öldürmeye başlar ve Başkomser Nevzat ile ekibi katili bulmaya çalışırlar...
Polisiye kitaplarda merak duygusu çok önemlidir benim için. Eğer tempo düşükse her ne kadar konusu güzel olursa olsun beni içine çekemez. Fakat bu kitabın temposu yüksekti ve sürekli yeni şeyler oluyordu. Tam katili buldum derken ters köşe oluyorsunuz bir anda ve bence bu çok heyecan verici bir duygu...
Bu kitaptan çok önemli bir şey çıkardım: Güven, insanı zayıf kılar. Belki de çok güvendiğiniz bazı insanlar sizi kolaylıkla kandırabilirler. Hiç kimseye "bu öyle bir şey yapmaz" demeyin çünkü herkes herşeyi yapabilir. Bunu çok acı ve çarpıcı bir şekilde anladım. Kitapta kime güvendiysem çoğu pisliğin teki çıktı. Yani dış görünüşe aldanmayın. İyilik ya da kötülük insanın içindedir, yüreğindedir...
Yazarın kalemine bayıldım. Güzel bir dili vardı. Hoş bir üslûpla yazılmıştı. Herkesin anlayabileceği kolaylıkta bir o kadar da sizi yormadan okutabilecek kıvamdaydı...
Karakterler hakkındaki düşüncelerimi söylemek istiyorum. Başkomser Nevzat'ı çok sevdim tabi ki de fakat biraz fazla iyimserdi ve empati yeteneği çok güçlü. Elbette bunlar harika şeyler ve herkeste olmalı. Lakin "polislik" gibi mesleklerde bu tür durumlar
