İnsanlara yeteri kadar uzun bir süre eşya muamelesi yapıldığında, kendilerini bir başkasının malı olarak görmeye başlarlar. Kendilerini yönetmeye değer vermezler, çünkü önemli kişilerin onlarla kurduğu ilişkilere benzer olarak, onlar da kendileriyle ilişkiler kurarlar. Pek çok kişiye defalarca ruhlarını beslemenin ve ona iyi bakmanın bencilce ve yanlış olduğu söylenir. Bir zaman sonra o kimseler bunun doğru olduğuna inanmaya başlarlar. Ve bu noktada kendilerine ait duygulara, yeteneklere, düşüncelere, tutumlara, davranışlara, bedenlere ve kaynaklara bakmaya çok az değer verirler.