Betül Beyazyüz
@asfour
Diyarbekir
206 kütüphaneci puanı
85 okur puanı
Eylül 2013 tarihinde katıldı
Reklam
Her ölümden sonra, her doğumdan sonra olduğu gibi, dünya yeniden başlıyor. Öyle olaylardan sonra kişisel takvimimiz değişiyor ve yeni çağlar açılıyor.
Bir zamanlar buralarda evin sahibi öldüğünde, bu haberin evdeki tüm hayvanlarla paylaşılması gerekiyormuş. "Efendiniz öldü, siz sağ olun" derlermiş koyunlara ve atlara. Bazı yerlerde sadece öküzlerin kulaklarına üflerlermiş, hepsi bu. Ölüm haberini onlara böyle, öküz dilinde verirlermiş. Kulağa bir üfleme ve her şey tamam. Başka yerlerde Batı Slavlar arasında, artık yeni efendilerinin olduğunu arılara haber vermek de çok önemlidir, diye yazıyordu Hristo Vakarelski, onu sahiplenip ona itaat etmeleri için. Şimdi bizim de haber vermemiz gerekiyordu. Hiç yanından ayrılmayan köpek Cako'ya, eve daha yavruyken aldığı ve biberonla beslediği kedi Kokorço'ya, aynı şekilde bahçeyi koruyan diğer köpek Çeri'ye.
Daha önce Sofya'ya gitmek üzere yola çıktığında, bunun tek yönlü bir seyahat olacağını hissetmiş miydi acaba? Bize birtakım işaretler verilir mi, yoksa tam tersine, cehaletimizle mi korunuruz?
Neden hiç kimse başkalarının ölümüyle ne yapmamız gerektiğini öğretmez? Neden kimse bize nasıl ölündüğünü, nasıl ölmemiz gerktiğini öğretmez?
Reklam