...
Her şeyi iyi yanından görmeyi kim öğretti bize? Acıyı görmeyen insan, umutsuzluğu yaşamayan, iliklerine dek kederin işleyip yaralamadığı bir insan, mutluluktan,
umuttan, sevinçten ne anlar?
Göğü görmeden, denizi görmeden maviyi anlamaya benzemez mi bu? Bir güz düşünün ki Ömür hanım, ilkyazı olmamış, yazı yaşanmamış, böyle bir güzün hüznü hüzün müdür?
Başlamanın bir anlamı varsa bitişi göze almak, bitişin bir anlamı varsa başlangıcı olmak değil midir? Yaşamı düz bir çizgide tutmak tükenmektir. Yaşamak zorunda olduğumuz şunca yılı aykırı uçlar arasında gezdirip geçirmedikçe, alışkanlıkların
sınırlarını aşmadıkça zaman zaman, yaşamak nasıl yenilik olur tükenmek değil de?
Yağmur yağıyor Ömür hanım...gökten değil, yüreğimin boşluğundan ömrümün ıssız toprağına...
Ve ben sonsuz bir düzlükte bir küçücük, bir silik nokta gibi eriyip gidiyorum. Seslensem kim duyar sesimi yalnızlıklar katından?
...
Reklam
Bilmem kaçıncı kez dinleniliyorMüzik
Müjgan, bizi bilmiyorlar
Hem karyolamız topuzlu değil
Bizden olmaz sonuçta
Sen gitmiş bir Müjgansın, değil mi
Yanında olmayacağım
Yanında olmayacağım
Sen aşk nedir bilmiyorsun
Yanında olmayacağım
Bir hazan mevsiminde solan umutlarım, yağmurla birlikte yeniden yeşeriyordu. Yeniden doğmak ya da kendini
yeniden doğmuş gibi hissetmek sanırım böyle bir şeydi...
Fadime Arslan 📚🖊️📖
Ben kendim kırık bir kalpten doğdum.
Kurumuş bir toprak gibi
Parça parça dağılmıştım.
Ama küsmedim, darılmadım.
Böyle kabul ettim hayatı.
Sonra sen geldin,
O kurak çatlaklara sızdın.
Gönlümün çölüne bir yağmur gibi yağdın.
Şimdi göğsümde filizlenen her çiçek,
Sana açıyor yüzünü.
Esen rüzgar bile, senden alıyor yönünü.
Şimdi her insanın
Bir baharı olduğunu gördüm.
Bir deli yangındım
Senin mevsiminde söndüm..
Ümit ÜSKÜDAR
Reklam
Reklam