Aklım baş ucumda durmuş, bir yabancı gibi soğuk,
Diyor ki: "Bitti artık, bak nefesin kesik, sesin boğuk."
Haklı... Duvarlar üstüme geliyor, odalar dar,
Aklım "Unut" dedikçe, içimde kıyametler kopar.
Söküp atmak kolay mı sandın seni bu sineden?
Kalbim bir yetim gibi, vazgeçmiyor son nefesten.
Herkes "Geçti" diyor, "Bak değmedi döktüğün yaşa,"
Oysa bilmiyorlar, çarpıp duruyorum taştan taşa.
Aklım her gece bu aşkın cenazesini kaldırıyor,
"Gitti" diyor, "Ondan sana hiçbir şey kalmıyor."
Fakat kalbim... Ah benim o paramparça yanım,
Sen çoktan gitmişsin, kalbim senin yokluğunda can veriyor.
Göz göre göre yok olmak dedikleri buymuş meğer,
Aklım haklı çıksa ne yazar, kalbim öldükten sonra neye değer?