Tatar Çölü
Roman, genç subay Giovanni Drogo’nun ilk görev yeri olan Bastiani Kalesi’ne atanmasıyla başlıyor. Bu kale, ıssız bir çölün kıyısında, ülkeyi kuzeyden gelebilecek hayali "Tatar" saldırılarına karşı korumak için inşa edilmiştir.
Tatar Çölü; umut etmenin, yalnızlığın, yanlış kararların, alışılmış düzeni bozamamanın, beklentilerin kitabı. Kitaptaki şu soru aslında bir nevi bizleri aynalıyor: "Ya aslında yanılıyorsak? Ya gayet sıradan bir yazgıya sahip, sıradan biri olarak yaratılmışsak?"
Her birimizin kendi hayatında beklediği bir "Tatar ordusu" vardır. Kimimiz için bu mükemmel kariyer, kimimiz için doğru aşk, kimimiz içinse bir mucizedir. Ama bazen sadece umut etmek yetmez; çünkü o umut, insanı bugünden koparıp hayali bir geleceğe hapseden bir prangaya dönüşebilir.
Kitapla ilgili tek mesafeli kaldığım nokta ise; ilk 200 sayfada Drogo’nun içsel dünyasının ve duygusal derinliğinin biraz arka planda kalmasıydı. O durağanlığın içinde Drogo’nun ruh halini, o sıkışmışlığı çok daha yoğun hissetmek isterdim.
Yine de Drogo’nun son savaşı, hiç beklemediği bir cephede gerçekleşiyor. Bekleyişin o trajik yüzünü Stefan Zweig çok iyi özetliyor:
"İnsanın en büyük trajedisi, çok geç gelen bir zaferin artık hiçbir anlam ifade etmemesidir."
Buzzati bize şunu fısıldıyor: Hayat, "o büyük anın" gelmesini beklerken aralarda akıp giden sıradan günlerin toplamıdır.
O büyük an için umut etmek, beklemek çok kıymetli. Elbetteki hayatınızın anlamını arayın, o büyük anı bekleyin ama onun uğruna yaşamınızı da gözden çıkarmayın.
ÇÖLÜN ORTASINDA BİR KEHÂNET:DUNEKitap Simyacıları
Bazı kitaplar sadece uzak dünyaları anlatmaz; bizi kendi dünyamızın, insanlığın binlerce yıllık sessiz kalmış kırılma noktalarıyla yüzleştirir. Frank Herbert’ın 1965 yılında edebiyat dünyasına kazandırdığı Dune, derinlerde tam olarak bu yüzleşmeyi sunar. Dune, yalnızca anlatılan olaylardan ibaret kuru bir metin değil; okurken zihnimize yerleştirdiği sorularla, kurduğu çağrışımlarla ve her okunuşunda yeni anlamlar açığa çıkaran katmanlarıyla yaşayan bir yapıttır.
İlk bakışta galaktik imparatorlukların, soylu hanedanların ve yıldızlararası yolculukların evreni gibi görünse de sayfalar ilerledikçe karşımıza çıkan şey teknolojik bir şov değildir. Aksine kökleri insanın en kadim hırslarına, korkularına ve arzularına uzanan derin bir iç dünya yolculuğudur. Herbert, uzak geleceğe ait teknolojik bir dekorun arkasına, tarihin tekerrür eden döngülerini ve inanç sistemlerinin kitleleri uysallaştıran ya da vahşileştiren kadim hikâyesini gizler.
Romanın merkezinde Arrakis vardır; namıdiğer Dune. Fakat bu çöl gezegeni yalnızca bir arka plan değil, romanın gerçek başkahramanlarından biridir. Herbert çölü durağan bir dekor olarak değil; yaşayan, dönüştüren ve sınayan aktif bir güç olarak kurmuştur.
Arrakis’e gelen herkes değişmek zorundadır. Bu gezegen insanın sahip olduğu tüm yapay fazlalıkları elinden alıp geriye yalnızca çıplak özü bırakır; gücü, korkuyu, inancı ve karakteri sınar. Bu yönüyle Arrakis, dünya edebiyatında ve kutsal metinlerde sıkça karşımıza çıkan çöl imgesini hatırlatır: Çöl, insanın kendi hakikatiyle karşılaştığı yegane yerdir.
Musa’nın halkıyla birlikte yıllarca dolaştığı, İsa’nın yalnız kaldığı, peygamberlerin vahye hazırlandığı mekândır. Medeniyetin gürültüsünden uzaklaştıkça, insanın kendi iç sesiyle baş başa kaldığı o mistik alandır.
Paul Atreides’in
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bu kitap, sadece bir aşk hikâyesi değil; insanın kendini arayışını ve kalbine yaptığı yolculuğu anlatıyor. Manevi yönü çok güçlü, düşündüren ve sakin sakin işleyen bir eser.
Okuyucuya sadece bir hikâye değil, aynı zamanda içsel bir yolculuk sunuyor.
10/9 bir kitap..
Minimal çok karışık olmayıp sürükleyici olmayı başarmak her kitabın harcı değil diyelim..
Kitap hakkında ayrıntılı yorumumu Instagram hesabımdan bulabilirsiniz :)
10/10
Beğendi
ℭ̧𝔬̈𝔩 𝔐𝔞𝔰𝔞𝔩ı 𝔖𝔢𝔯𝔦𝔰𝔦 1
🅚🅤🅜🅐🅛🅐🅡🅘🅝 🅨🅔🅜🅘🅝🅘
Herkese Merhabalar.
Sizlere yepyeni bir kitap ile geldim.
Beni bilenler fantastik ile öyle aman aman bir aram olmadığını da bilir.
Ama güzelini bulunca keyifle okuduğumu da bilir.
Bu kitapta benim için o güzeller kategorisinde yerini aldı.
Hem Türk yazardan okumak hem de 5 yıl gibi uzun bir sürenin emeğini okumak paha biçilemez.
Detayları güzel yakalayıp, kurguyu da güzel işleyince tabi ki ortaya da heyecan ile okunan bir kitap çıkmış.
Yazarın evrenine bayıldım hele ki böyle masal tadında bir anlatım işlenince ki zaten #çölmasalıserisi adının hakkını vermiş olmuş.
Kocakarılar detayları beni benden aldı aşırı sevdim.
Farafra Çölü'ne inatla okurken farfara demiş olmamı çözemedim.
Serinin ilk kitabı ve olaylardan çok karakterler vardır klasik, klişe zaten bellidir demeyin hiç de öyle değil.
Neler oluyor neler?
Ehh tabi ki ucundan bir kısaca bahsedeceğim.
Ama ben büyük kısmını heyecanı kaçmaması için okuyanlara bırakacağım.
Varaka ahh onu bir yeri sevdim ya inşallah değişmez ayy ama o zaten bir ten değiştiren de o ayrı da bu sevgim değişmesin
Neyse o detayları okuyanlar bulsun öyle bedavadan karakter de anlatamam değil mi ama
Kitaba başlarken karakterler hakkında bilgi verilen kısımın düşünülmüş olması güzel detaylardandı ve tabi ki kutu içeriği ve baskı kalitesi görüyorsunuz anlatmaya gerek yok.
Ayrıca yazarımız harika bir değil birden fazla kadın karakter yazmış ki karakterlerin karakterleri de on numara olmuş.
Ninibe ile tanışın...
Ninibe Çöllerin ve Batının Hanımı, AlSahra, Soy Öldüren...
Göklerde hüküm süren Çöllerin Hanımı...
Asırlardır Göklerde hüküm sürüyordu ama bundan pek de memnun değildi.
Ve bu düzeni istemediğini(insanların yanında olmak istediğini), yarattıklarının yanında olmak istediğini söyleyince olanlar
Yılın son kitabı da @jaguarkitap’tan: Japon edebiyatının değerli isimlerinden Natsume Soseki’nin “kurmaca/belgesel” karışımı Madenci’si, insanın kendi iç dünyasının karanlık tarafını aydınlatma üzerine yazılmış, keyifle ve gizemle okunan çok değerli bir eser. Meiji Döneminin Aşio Bakır Madeni’nde çalışan işçilerden bir gencin aşk anılarıdan yola çıkarak -tabii aşk hikayesini büyük ölçüde törpüleyip- bu metni yazmış. Öncelikle, kitabın baş karakterini madene varmadan önceki anlatım şekli, biçimi ve kurduğu dünyayı, Murakami’nin son sözü yazdığını unutarak bir Murakami kitabı okuduğumu sandım. Bu da Soseki’nin Murakami üzerindeki etkisini net açıklıyor. Lakin yazar, madene vardırdığı karakterini, ikinci yarıda kurgu ve yazım tekniğiyle farklı bir yol izliyor.
Madenci, toplumsal tabaka sıralamasında, toplumun en düşük konumunda görülen maden işçilerinin hayatına, yaşayış şekline de göz kırpmayı ihmal etmiyor. Şunu söylemeden geçmek olmaz. Madenci’nin hikayesi ve olay örgüsü, -özellikle ikinci yarı- Dino Buzatti’nin Tatar Çölü ile olan benzerliği de aşırı sevindirici. Madenci, değerli bir roman ve unutulmaması gerekenler arasında. Unutmadan, post-modern edebiyatın baştacı yazarlarından Murakami, Madenci’yi “etten kemikten bir gencin iç dünyası ile ilgili bir roman” tanımlaması çoğu şeyi açıklıyor. Kaçırılmaması gereken, ruhunuza dokunacak bir hikayesi var.
