ölüm,
bir odanın içinde dans ediyor.
yatağımın çevresinde,
elinde bir gitar;
neşeli bir parça gibi çalıyor.
ölümün yanına gitmek
ve ona sarılmak istiyorum.
sonra karşımda bir adam, Diego.
fısıldıyorum ona,
"benim ölümüm sen ol istiyorum.
kırık kaburgalarımla,
sana sarılmak için burdayım.
aç koynunu sevgilim,
sana güzel ölümler getirdim."
uzun bir sessizliğe büründü her şey
zaman o an duruyor
ve karşımda tepkisiz kalan Diego.
dünyanın ağırlığını bitkin bedenimde hissediyorum.
gözden kayboluyor,
elimi uzatıyorum dokunamıyorum.
bir hayaldi belki de,
gerçek gibi bir hayal...
yitiriyorum kendimi,
tanrı meleğini baş ucumda bekletiyor.
karanlık ve sessiz bir odanın içine
gömülüyorum.
yitiriyorum zamanı,
ruhumu teslim ediyorum.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
I“Bir kereye mahsus yaşanan her an
kendi hatasını bir daha düzeltilemiyecek biçimde
içinde barındırır”Bana kanatlarımı bıraktırdılar,
Bana ihaneti öğrettiler.Başka haber yok.IIİkiye bölünmüş bir bütün gibi yaşadım
Bir yanım öbür yanıma düşman
Sağımda kızgın kumlar gezdirdim
Solum üşüyor eski bir anıdan.IIIMum: alıngan. Kendi ateşiyle
kendini yok eden yumuşakça.
Erimek üzere varsın, kaderine inanırsın.
Ölürken fark edilmez, ışığın solduğu zamansın.Hiçbir aşk titremez sonsuza değin
Bütünlüğünü yitirişinden ölür bir mum
ve insan acıdan ölür bir gün.IVYüzümde taşıdığım kuyu
soğuk iklim,
ağır yaprak tenimde
durup dönüp dokunduğum
yük.Yağmurun aramıza çektiği perdeyi yırtıyorum
geçiriyorum göğsümdeki uykunun sarmaşığından
birazdan dünya beni unutacak, ben onu anlamıyorum.Soğuk iklim
durup dokunduğum
dönüp seni
ben de unutacağım.Vİnsan ölüyorsa acıdan ölür bir gün
kendine bir daha uğrayamadığından,
koyduğu yerde durmayışındandır hayatın
hatanın dönüşsüz oluşundandır.Hiçbir aşk titremez sonsuza değin
bütünlüğünü yitirişinden ölür bir mum
ve insan kanatlarından
ayrılır bir gün.
Kütüphanelerin Kilitlenmesi: Bir gecede kütüphaneler dolusu yazma eser, arşiv belgesi, mezar taşı ve asırlık edebi/felsefi miras, yeni nesiller için okunamaz "arka arkaya dizilmiş şifreler" haline gelmiştir.
Nesiller Arası Mesafe: Büyükbaba ile torun arasındaki yazı dili bağı kopmuş, bir millet kendi dedesinin yazdığı mektubu veya günlüğü okuyamaz duruma düşmüştür.
Estetik ve Ruh Kaybı: İslam harflerinin getirdiği o muazzam hat sanatı, kelimelerin görsel musikisi ve aruzun o harflerle sağladığı ahenk, yeni yazı sisteminde aynı estetik karşılığı bulmakta zorlanmıştır. Bu yönüyle devrim, köklü bir tarih ve kimlik hafızasının zayıflaması olarak yorumlanır
Devinim..
birgün sessizce geçerse eğer bir tren gözlerinin önünden
düşün ki, bir çığlıktır o.
kırmızı bir öfkedir
bir cumartesinin kalbinde büyüyen
bir aşk kadar kırmızı.
ve
bir duruştur bu nihayetinde
hatırla devrimi;
sana iki kere iki kaç eder gibi değil
çiçeği açan uçurum bahardan ne ister gibi sorular soruyorum.
dönüp bakıyorsun aynada ikimize
ellerini kalbime koydukça ışıldıyor gözlerin
kuşlar yine eski zamanlardaki gibi cıvıldamaya başlıyor
yine taş plaklar gramofonlara takılıyor
bozacı geceleri bağırmaya başlıyor
kadınlar pencerelerde utangaç
mendilleri düşmek için sabırsız.
bunları gördükçe iştahlanmıyor değil insan,
içimde şahlanmıyor değil bir at
işte
böyle zamanlarda sus istiyorum
çünkü en iyi bu şekilde konuşuyoruz seninle
en iyi bu şekilde sevişiyoruz sabah ezanına dek
olduğumdan farklı davranmayı
ihanet gördüğüm tek yer bu sessizlik
hangi bağdaş kurmuşuzda yanyana
gün batımını izliyoruz
elimizde sigara