Kitabı okudum bitti. Filmini de izleyecem tabii ki... Küçücük bir kız çocuğunun, sevgisizliğin içinden geçerek kendi sesini bulma hikâyesi bu. Jane’i sevmemin sebebi kusurlarıyla, sivri diliyle, bazen fazla gururlu oluşuyla çok gerçek olması. Hayata karşı dimdik durmaya çalışırken aslında içten içe ne kadar kırılgan olduğunu görmek, insanı kendine biraz fazla yaklaştırıyor.
Yatılı okul günleri… Soğuk, açlık ve “erdem” adı altında sunulan yoksunluklar… Bunları okurken insanın aklına ister istemez şu geliyor: Bazı acılar gerçekten terbiye mi eder, yoksa sadece iz mi bırakır? Charlotte Brontë’nin kendi hayatından izler taşıyan bu bölümler, hikâyeyi kurmaca olmaktan çıkarıp neredeyse itirafa dönüştürüyor.
Ve sonra Rochester… Aşkın tuhaf ve biraz da inatçı hali. Jane’in “sevilmek” ile “kendini kaybetmemek” arasında sıkıştığı ince çizgi… Açıkçası burada ben biraz Jane’le tartıştım. Çünkü insan bazen güçlü kalmak isterken en çok kalbinden yeniliyor.
Romanın en sevdiğim yanı ise şu: Jane kimsenin gölgesine sığınmıyor. Ne bir erkeğin, ne toplumun, ne de dönemin ona biçtiği rolün. 19. yüzyılda böyle bir karakter yazmak… düpedüz edebi bir meydan okuma.
Ama itiraf edeyim, sonu bende küçük bir burukluk bıraktı. Belki de mesele tam olarak bu: Hayat, güçlü karakterlere bile bazen kendi kurallarını unutturabiliyor.
Bir yanım Jane’e hayran kaldı, bir yanım da “oraya kadar geldin, neden böyle yaptın?” diye sormadan edemedi.
Sanırım iyi kitaplar tam da bunu yapıyor: Seni hem ikna ediyor hem de içten içe huzursuz bırakıyor.
Bir gün sevdiğin herkes ölecek. Sevdiğin her şey mahvolacak. Bu, hayatın bedeli. Bu, aşkın bedeli. Bu, her hikayenin yegâne sonu.
Sayfa 9 - Yabancı Yayınları
#birkeredaha
"Hayattaki bazı olayları yaşanırken sindirirsin. Bazılarını anlamak ise bir ömür alır."
Puan vermedi
Bu kitap beni gerçekten derinden etkiledi. Stefan Zweig’in kalemi o kadar güçlü ki, satırlar ilerledikçe sanki o kadının acısını, sevgisini ve çaresizliğini kendi içimde hissediyorum.
Bir kadının ömrü boyunca tek bir adama olan tutkulu, sessiz ve yıkıcı aşkını mektup üzerinden anlatıyor. Adamın ise kadını hiç hatırlamaması… İşte en can acıtan kısmı da burası. İnsan bazen birinin hayatında hiçbir iz bırakmadan geçip gidebiliyor, diğeriyse o kişiyi hayatının merkezi yapıyor. Bu tezat çok çarpıcı.
Kısa bir kitap olmasına rağmen duygusal yoğunluğu inanılmaz yüksek. Okurken hem üzüldüm hem de öfkelendim. “Neden bu kadar çok sevdin?” diye sormak istedim kadına defalarca. Ama bir yandan da onun bu saf ve koşulsuz sevgisine hayran kaldım.
Zweig, insan psikolojisini ustalıkla anlatıyor. Özellikle aşkın insanı nasıl kör edebileceğini, fedakârlığın sınırlarını çok iyi göstermiş. Sonu ise beni epey sarstı, bir süre kitap elinden düşmedi.
Kısaca: Aşk, özlem ve pişmanlık üzerine muhteşem bir novella. Kalp kırıklığı ve tek taraflı sevgiye dair okumak isteyen herkese şiddetle tavsiye ederim. Okuduktan sonra uzun uzun düşündürüyor.
Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu - Bir Kadının Hayatından 24 SaatStefan Zweig · Can Yayınları · 20248,5bin okunma