elpis
@asknrivera
Dünyanın kiri içinde bir tekhücreliden ibaret kalmalıydım.
elim kolum bağlı,
nereye kaçacağımı, nasıl gideceğimi
hangi yolu kullanacağımı bilmiyorum.
Her şeyin daha iyi olacağını düşünüp umutlandığım her an, daha da kötüsünün olmasıyla kaybediyorum umudumu. Varlığımın rahatsızlık verdiği düşüncesi sürekli beynimin içini kurcalıyor. Ait olduğum yerde, kendim gibi olamayışım beni en derinimden yaralıyor. Korkularım, yalnızca ait olduğum bu yere ait. Olanları kaldırmaya daha fazla gücüm yetmiyor. Bacaklarım daha fazlasını taşıyamayacak kadar yorgun. Gözlerimse, kapanmak istiyor karanlıkların dünyasına. Yok olup gitmek, en büyük dileklerimden biri olmaya başladı. İçimdeki yaşam enerjisinin sönmesinden korkuyorum.Çünkü ben, ancak yaşayarak kendim oluyorum. İnsanları severek ve onlarla konuşarak var oluyorum.Eğer onlardan nefret etmeye başlarsam, ben kim olacağım?
lütfen fobos, bırak peşimi. Beni kendinden ve insanlardan daha fazla soğutma. Hırçınlaşmama izin ver, duygularıma izin ver. Kendim olmama izin ver fobos, var olmama izin ver.
-elpis
İçinde bulunduğum durum artık bana, beni yıpratmaktan ziyade bir şeylere alışmayı öğretiyor. Alışmak ve ses çıkaramamak. Aslında hepimizin içine düştüğü o boşluğun ve hüznün sebebi burada. Anlatmak istiyoruz.Susturulurken, anlatabilmek ve anlaşılmak... ama bunu yapmayı isterken başka bir yerde bencillik ediyor, anlamayı işe katmıyoruz.Konuşmayı, haykırmayı kendimiz için gönülden isterken diğer insanları unutuyor, onların haykırışlarına "Sus" ile karşılık veriyoruz. Halbuki inanın, bir ağacın bile haykırmaya ihtiyacı var! Bizler haykırmayı becerebildiğimiz için insan değil miyiz? Öyleyse neden kendimiz bağırmak için yanıp tutuşurken başkalarını susturmaya çalışıyoruz? Belki de, onların haykırdığı şeyler de, bize bir şeyler batırıyor. Bazı gerçekleri yüzümüze çarpa çarpa derimizi soyacak kıvama getiriyor. Üstesinden gelemiyoruz ve çabalamak yerine suçlamayı tercih ediyoruz.
Ama bilin ki dostlar, yaşamak bu değil.
Yaşamak, anlaşılmayı beklemeden önce anlamaya çalışmak.
Denge dostlar, denge...
Esenlikle,,
çevir dümeni kaptan!
özgürlüğe çevir
aşalım bu sessiz çığlıkları
mendilimizi sonsuza sallayalım
kaptan!
ileri
daha ileri!
dalgalar çarpsın saçlarımıza
yüreğimizin her bir köşesine saçılsın huzur
sevdayla ıslanmış birkaç öpücük verelim sevdiğimizin yanaklarına önce
sarılalım bunca yıllık dostluklara, oturalım bir rakı masasına
gülüşelim peri masallarından çıkmışçasına.
aç yelkenleri kaptan!
ne bekliyorsun?
önünde uzanmış, seni dürtüyor gökyüzü saçlı genç kız.
senin evinde, heyecanla bekliyor yolcular gidişi
ve bir daha dönmeyişi.
sür kaptan sür!
umuda sür!
-elpis