Ayşe Öz
@asl87
47 okur puanı
Ağustos 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
"En sonunda önemli olan, hayatımızın içindeki yıllar değil, yollarımızın içindeki hayattır. " Abraham LİNCOLN
Sanırım kendimle yüzleşmeye hazırlanmalıydım. Meselenin şuuruna varmak gerekirdi...Yaşadıklarımın bir nedeni vardı. Kader diyip geçemem. Kader yolun tamamını değil, yalnızca yol ayrımlarını verir. Elbette fiileri yaratan da Allah'tır, ancak karşılaştığımız olaylarda hangi yolu seçeceğimizi tayin etme iradesi Allah tarafından, imtihanımız için bize verilmiştir.
Alemlerin rabbine hamdolsun. Yaşadıklarımızda , goremediklerimizde işaretler çok. Ancak OKUyamaz olduk. Gözle değil, kalple okuyabilmeli insan. O yüce kapı sonsuz cömertlik ve merhametle hep açık. Yeter ki sen o kapıyı çalmasını ve sana gönderilen işaretleri OKUmasını bil.
Dönmesine döndük, ama bu gezide fark ettim ki benim Allah 'ı hatırlamam, kızımın doğumuyla olmuştu. Okul, iş, kariyer peşinde koşarken maneviyatımı unutmuştum. Ne yazık ki insanlar acı çekmeden sorgulamıyor, zayıf hissetmeden sığınma ihtiyacı duymuyor, acizliğini fark etmeden de O'na dönmüyor. İnsanların birbirine acılarla bağlanması gibi, Allah'a da yine acılarla bağlanıyoruz . ALLAH SİZİ KAYBETMEK İSTEMİYORSA, ŞEFKAT TOKADIYLA KENDINI HATIRLATIYOR.
Bu nasıl bir kaderdi? Çocuğun yaşaması için dua mı etmeliydim, yoksa tam tersi için mi? İkisini de içim almıyordu; kafam duygularım karmakarışıktı. Bedenim, ruhum yorgundu. Engelli bir çocuğa sahip olmayı reddediyordum! Bu kadar belirsizlik beni deli ediyordu. Benim gibi planlı, programlı yaşayan bir insan için olabilecek en korkunç şey başıma gelmişti.
Hayatımda her şey mükemmel olmalıydı. Her şeyin en iyisini yapmak için programlanmış bir kişiliğe sahiptim. Bu çocuk benim olamazdı.