Günaydın cağnıııımmm okurlar :)·100 syf.·
9/10
2026 81. kitabı
Selamlar;
Evet geliyor itiraf hazır mısınız? :))))))
Sevgili okurlar ben şiir okumuyorum.Tamam tamam linçlemeyin bundan sonra okuyacağım.
Okuduğum ilk şiir kitabı 
İki Mavi sonrasında 
Kül oldu.
Aslı Özgür Hocam onlar nasıl kelimeler,insan olmayan sevgilisini özler mi,ben olmayan sevgiliyi özledim :)))))) yer yer aşk acısı çektirdiniz bana.
Şiir okumayan biri bu kadar etkilendiyse varın gerisini siz düşünün.
Hadi gittim ben
Aşk tapınmak değil kendini aşmaktır...
Sevgili Aslı Özgür'ün kalemi ile tanıştığım eseri Kül isimli şiir kitabı oldu.. Çok çok çok uzun yıllardır şiir kitabı okumamıştım ta ki Kül' e kadar...
Bazı şiirler öyle derinime işledi, öyle yüreğime dokundu ki, bir insanın başka bir insanım yüreğine birkaç satırla nasıl dokunabildiğini gördüm. Yüreğinin güzelliğini ve manevi gücünü satırlara o kadar güzel yansıtmış ki yazar, kendisine bir kez daha hayranlık duydum.
Buradan kendisine hem beni kalemi ile tanıştırdığı hem çok güzel, anlamlı, içten sözcükleri ile bunları bana ulaştırdığı için yürekten teşekkür ediyorum. Aslı Özgür
Okumak isteyen herkese tavsiye ederken, incelemeyi yine Kül'den bir şiirle bitirmek istiyorum.
Herkese huzurlu vakitler dilerim
"Olduğundan farklı görünmek boşuna,
Eşitiz sonuçta tüm değerlerimizin toplamına.
Terazidekiler sana ait eksiğiyle, fazlasıyla.
Derler ya kiminin hayatında vefa,
Kiminin hayatında bela insan.
Ve insandır yine insanla sınanan....
Biraz sen,biraz ben,biraz biz..·100 syf.·
10/10
2026 53. kitabı
Caniçim söz sende :)
Sadecemoonlight "Görüyormusun sana boy atan şu kalbimi. Tıpkı kendine kapanık Vav'ın Elif gibi dirilişi. Ah benim gözleri bin kıtalık şiirim, uyaklarda uyanışım, mısralar'da dinginliğim." Tek kelimeyle harika bir şiir kitabı. Ba-yıl-dım...Duygu yoğunluğu o kadar yüksek ki. Yazar aşkı sadece bir duygu değil "aşkta kendine varma" "kendini aşma" süreci olarak da ele almış. Bütün şiirleri alıntı yapardım heralde mümkün olsa. Şiirlerin tesiri o kadar yüksek ki, ne varsa unuttuğun bir bir hatırlatıyor, hüzünlü bir anımsamaya sürüklüyor. Gözyaşları içinde okudum. İyi ki varsın 
Aslı Özgür iyi ki yazmışsın... Çok ama çok tavsiyedir, şiirseverler mutlaka okumalısınız... Puanım 10 üzerinden 10 ♡♡♡
✯Bellisperennis✯ “Hani yazılanları unutsam da, kalbime derin yaralar açan dizeleri yeniden okuyabilsem…”
Canım kadın… Aslı Özgür Kaleminin gücü karşısında söyleyebileceğim tek bir söz bile bulamıyorum. Sevginin işlenmemiş, en saf hâli kelimelere dökülmüş adeta. Her mısrada biraz hüzün, biraz keder, biraz da burukluk var. Aşkın en temiz hâli ince ince işlenmiş.
Bu kitapta biraz sen, biraz ben, biraz da biz varız. Hepimizin hayatına bir yerinden dokunan satırlar mevcut. Şiir severlerin bu doyumsuz eseri mutlaka okuması gerektiğini düşünüyorum.
Daima sevgiyle kalın. :)
Yıllar sonra ilk kez ellerimde şiir kitabı tutuyorum. Her bir şiir, akıcı ve duyguyu hissettiriyor. Diğer şiir kitaplarından ayıran her şiirin kendi seslendirmesi olması. Hem dinliyor hem okuyoruz.
Hüznün, aşkın, özlemin kısacası bütün duyguların harmanlandığı kitapta kendimizden bir parça buluyoruz. Bu güzel çalışmada benim en sevdiğim Aleni aleni oldu.
Kendine benim gözümden bakabilsen,
Bir Mecnun, bir Ferhat, bir Kerem gibi,
Çölleri aşıversen ve koşup bana gelsen,
Bir Leyla, bir Şirin, bir Aslı gibi...
Hepimiz kabuk bağlamış birer yarayız.
"Kabuk Adam" özelinde hepimizin yakından tanıyacağı izler var bu öyküde. Mutlaka bir yönüyle senin hikayen.
Her deneyim, benliğimizin bir parçası olan o hayalî ve hayatî "kabuk'a" ince veya kalın mutlak surette eklenen bir katmandır. Bu bazen dış dünyaya sırtını dönmek şeklinde temayüz eder, bazen de iç dünyaya dönük bir hayatı tercih etmekle. Önemli olan bu ikilemle yüzleşirken dengeyi düstur edinerek yaşamaktır. Örneğin, kahramanimizin pişmanlığı bu hikayede onulmaz noktadır: "Çok geç kalmıştım, en başından beri çok geç."
Tavsiyedir.
8/10
İnsan bazen bir ömrü değil,
tek bir anı yaşarken ölçülür.
Tolstoy iki insanı alıyor, bir yolun ortasına bırakıyor ve bekliyor. Çünkü biliyor ki insanın aslı rahatken değil, sıkıştığında ortaya çıkar. Okurken kendimi sadece bir okur gibi hissetmedim.
Sanki ben de o fırtınanın içindeydim.
Soğuğu hissettim, çaresizliği hissettim, yönünü kaybetmişlik hissi…
İnsan böyle anlarda kendinden başka hiçbir şeye tutunamıyor.
İşte tam orada insan ölçülüyor zaten.
Ben edebiyatta tam olarak bunu arıyorum:
bir kırılma anı, bir yüzleşme, insanın kendini ele verdiği o keskin nokta.
Bu kitapta o var. Hem de öyle bir var ki, gerisi önemsiz kalıyor.
