asli zey
@aslizey
18 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
dizisinin fani oldugum icin okudugum bir kitap oldu baslarda yazilisi beni cok cekmemesine ragmen ilerleyen sayfalarda surukleyici hale geldi. kitabi bitirdikten sonra yuksek oranda nefret ve guvensizlik hissettim. behlul gibi karakterlerin gercek hayatta olmasi, umarim hic karsilasmam dedirtti. nihalin duygusal durumu her ne kadar cok cocuksu da olsa kolayca empati kurabdim, cogu zamanda muhtemelen ben de oyle dusunur ve hissederdim. ote yandan bihterin yalnizligi her ne kadar yaptiklarini aklamasa da bir miktar anlasilabilir kiliyor (genc olmasi, cevresindekilerin tavri, yalnizlik). bi de sondaki behlulun o sekil birak gitmesi.. sove sove bitirdim kitabi.
Reklam
spoiler
kitabi az once bitirdim ve ne gibi bir yorum yapmaliyim karar vetemiyorum. bir oturusta bitecek bir hikaye fakat sonu da bir o kadar insanin kursaginda kaliyor. insanlarin yalnizligini, kimsenin birbirini dinlememesini ve aslinda dinlenmenin buyuk bir ihtiyac oldugunu cok guzel ifade etmis. gerek george, gerek curleyin karisi, gerek zenci calisan, hepsinin dinlenmeye konusmaya ihtiyaci var ve bunun icin en uygun lennie’yi goruyorlar. lenni’nin o safligi, deliye benzer halleri garip takintilari bir seylerle bagdasiyorsa ben pek bagdastiramadim ama sondaki george’un lennie’yi ayni kopegin olduruldugu gibi oldurmesi cok yurek burkucuydu.
cok surukleyici bir oturusta biten bir kitap. genel olarak karakteri garip ve bu kadar duygusuz olmasini insanlik disi buldum. belli basli yeme, icme gibi ozeliikler disinda duygusal olarak her seye duz mantik yaklasmasi cok degisik geldi
spoiler
ana karakterin olaylara surekli “ne fark eder?” seklinde bakmasi bana cok sogukkanli ve duygusuz geldi. cinayeti islemeye kadar olan ilk kisminda her gunu birbirine benzeyen olaylara karsi olsa da olmasa da kendisi icin bir sey degistirmeyecegini surekli dile getiren biri. cinayetten sonra ise bu tavri devam ediyor ve kendisinin sucsuzlugunu veya ustune yikilan suclamalarin dogru olmadigini gostermek icin hicbir sey yapmayip avukatina da hic yardimci olmamasi bana insanin dogasina aykiri gibi geldi. fakat en sonda olum emri geldiginde, elinde yapabilecek hicbir sey kalmadiginda olecegi icin korkuya kapilmaya, istemedigi halde umut etmeye baslamasi guzel bir duygu gecisiydi. son kisimda rahiple konusmasinin ustune patlamasi tum kitap boyunca gosterdigi sayili insani bir durum oldu. tum olayi birinci agizdan degil de disaridan dinleseydim belki ben de adamin idam edilmesine hak verebilirdim, ama birinci agizdan dinlemek suclu olsa da idami hak etmedigi gibi bir dusunce birakti bende.
