Aslı Koçak
@asslikck
*kitap önerilerine her daim açığım*
gerçekten inanırsanız kağıttan kuşlar bile uçar
ebe
konya
Konya
41 okur puanı
Ağustos 2021 tarihinde katıldı
Uzun zamandır öyle merak ediyordum ki meşhur İki Şehrin Hikayesi'nden bahis açıldığında "ben de okudum" cümlesini ne zaman telaffuz edeceğim diye beklerken işte sonunda gerçekleştirdim bu dileğimi. Öncelikle kitap çok ama çok güzeldi. Bana göre kitabın son yüz sayfası bir yana, diğer yarısı bir yana. Tüm kitap boyunca karmaşık olaylara anlam vermek için kendimi öyle zorladım ki satırları tekrar tekrar okudum. Upuzun paragrafları boğucu değilmiş gibi bir de üstüne üstlük bir bölüm içinde tek bir karakterden bahsedilirken ismiyle ayrı soyadıyla ayrı cümle kurmaları fena halde bocalamamı sağladı. Detaylı özet ve karakter özelliklerini okuduktan sonra ancak aklımda bazı şeyler rayına oturdu. Bunun ardından yine de kitabı bağrıma basamadım. Böyle meşhur bir eseri beğenemeyeceğim diye üzülmeye başladım hatta.Her ne kadar Lucie ile babasının öyküsüne dahil olan Darnay ve Syndey'i bir zamandan sonra mantıklı bir şekilde okusam da eser sürekli kafamı karman çorman etmeyi bir türlü bırakmadı. Mahkeme olayların kitaba giriş yapmasının ardından kitabın ana konusunu oluşturan aristokrat ailenin ardında yatan sırrı okumamla beraber kitaba sarılmaya başladım. Bununla birlikte her şey öyle dokunaklı ve mükemmel bir anlatımla ilerlemeye başladı ki son yüz sayfa sayesinde kitabın harika olduğuna rahatlıkla kanaat getirebildim. Ayrıca bu boğuculuk arasında koca kitap boyunca okuduğumuz karakterleri yavaş yavaş ne kadar sevdiğimi sağlayan da sonlara doğru yaptıkları karşısında bir anda duygu yoğunluğuyla gözlerimin dolmasını sağlayan hislerdi. Kitabın sonlarına doğru elbette gözlerimin dolmasına eşlik eden hafif bir ağlamayla bitirdim son satırları. Uzun ve ağır öykü kurgularına sahip klasikleri okumak beni baya zorluyor ve bu kitapla beraber bu zorluğu kırmaya başladığımı hissediyorum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
10/8,51000k
Kitabı edebiyat sınavı için geceden öğlen saatlerine kadar bitirmek zorunda kaldım ve okurken aşırı şekilde zorlandım. Bu kadar çok zorluk çekeceklerine keşke ölseler dediğim bir çok nokta oldu.
Kitapta ailenin oğlan çocuğu Tahir’in Sovyet hapishane ve kamplarındaki sorguları, tutsak hayatı, işkenceleri ve sürgünleri anlatılıyor. Daha çocuk denilecek yaştaki Tahir’in hapishane ve sürgün kamplarında tanıştığı kişilerle ilişkilere, yaşadığı olaylara sanki onun yanındaymışçasına şahit oldum, okurken çoğu noktada sinirlendim. Rusların, soydaşlarımıza insanlık dışı muamelesini okurken sizi de ağlamaklı bir ruh hali alacak, birçok kez acıklı yutkunmalarla duraksayıp kitaba ara vereceksiniz. Ve kitap bana, adından da esinlenerek şu ihtimali düşündürdü : Belki de gerçekten ölüm onlar için daha iyiydi. Kesinlikle şimdiye kadar okuduklarım arasında dram ve hüzün yükü en fazla olan kitaplardan biriydi.
Zeynep Ana isimli karaktere değinmeden geçersem haksızlık yapmış olurum o yüzden ondan da bahsedeyim. Zeynep Ana hayran olunası bir kadındır. Ayrıca Tahir’in annesidir ve bize cesur, korumacı, bağımsızlık sevdalısı Türk kadınının portresini çizmektedir. Spoiler olacak ama sonunda kendini öldürtmesi beni aşırı şekilde şaşırttı. :o
Yazar, beni kolumdan tutup Türkiye’den çıkarmış, uzak coğrafyalara götürmüş ve Tahir’in yanına bıraktı sanırım . Hayır, hayır Tahir’in yanına değil adeta Tahir’in benliğine bırakmıştı. İşte o kadar yakından hissettim onun çaresizliğini, yaşadığı baskıları, işkenceleri, girdiği sorguları, şaşkınlıkları, acıları…
Bu kitap, hiç tanımadığım bir yazarla tanışmama vesile olmuş ve beni yazarına hayran bırakmıştır. Yaşanan duyguları okura daha net hissettiremezdi herhalde. Güçlü bir kalem, güçlü bir konu ve donanımlı bir yazar bir araya gelmiş. Bırakın
Oblomov hakkında yazmak benim için çok zor. Hakkında insanlar muhteşem olduğunu söylüyorlar genelde ve ben de hem katılıyorum hem katılmıyorum. Bir Rus klasiğini dil yönünden edebiyat yönünden ve en önemlisi derinlik yönünden eleştirmenin mümkün olduğunu sanmıyorum. Ama kitabı asıl sevdiren şeyler bunlar değil karakterler ve olaylardır. En azından benim için böyle. Ayrıca ne yalan söyleyeyim kitabın daldan dala atlaması, bir onun bir bunun hayatına geçmesi, bir geçmişe dönmesi biraz rahatsız ediciydi. Oblomov sevilmesi zor bir karakter. Üstelik sevmemek de imkansız. Biraz çelişkili olduğunun farkındayım ama anlamak için okumak gerekiyor sanırım. Kitap çok uç karakterlerin, birbirinin antitezi olan insanların dost olarak hayatın farklı yerlerine savrulmasını konu ediniyor. Oblomov'a kızıyor hatta onun hallerinden tiksiniyorsunuz ama öyle bir an geliyor ki çok bilgece bir söz söylüyor ve aslında kendisinin bu kadar farkında olmasına üzülüyorsunuz. Üstelik bu kadar iyi ve saf bir ruha sahip olması insanı bir kızdırıyor bir sevindiriyor. Bende karışık duygular hissediyorum haliyle. Kitabı benim için kıymetli yapan şeylerden biri de içindeki aşktı. Olga gerçekten takdire şayan bir kadın karakterdi ve böyle bir karakterin dahi (ve hepimizin) nasıl hataya düşebileceğini, kendimizi nasıl kandırdığımızı, hayallerimize nasıl aşık olduğumuzu göstermesiydi. Hepimizin zaman zaman düşündüğü gibi zıt kutuplar gerçekten birbirini çekiyor mu yoksa insan ömür boyu sürecek bir mutluluk için kendisi ile uyumlu olanı bilinçli olarak mı seçmeli sorusuna bir yanıt da veriyor roman.
Benim için okunması güçtü ve zaman aldı. Ancak aradığım derinliği ve edebi potansiyeli de verdi kesinlikle. İnsanın kendi içindeki Oblomov'u anlayabilmesi ve daha önemlisi onunla mücadele edebilmesi için gerekli
sonu iyi bitsin yeter mi?1000k
selam!! uzun zamandır yorumunu yapmak istediğim fakat bir türlü vakit bulamadığım bir kitapla geldim bugün.
kitabımız shakespearenin oyunlarından birisi.
döneminde oyun sahnelendiğinde ne yuhlanmış nede alkışlanmış. herkese nötr bir etki bırakan bu oyun bana çok güzel geldi. oyuna bu kadar nötr yaklaşılmasının sebeblerinden birisi helena karakteriymiş. hoş benim fav karakterlerim arasında ilk üçte ama olsun. sanırım bunun sebebi de helenada kendimden bir parça bulmam. oyun konu olarak; ünlü doktorun kızı helena, babası vefat ettikten sonra kontesin himayesine girer. kontesin oğlu bertrama ise çok büyük bir aşk besler. lakin sınıfsal farklılıklar solayısıyla birbirlerine uygun değillerdir. işte yazar burda düşündürmeye çalışıyor bizi: -soyluluk babadan oğula geçer mi ?? -yoksa kişisel erdemlerimiz ile de mutlu olabilir miyiz ?? tam burada kitap bir çıkmaza giriyor, helena bertrama kabuştum derken bertram soylu bir kan taşımadığı için helenayı kendine layık görmüyor ve yüz üstü bırakıyor..
Yeter ki Sonu İyi BitsinWilliam Shakespeare · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 20102,329 okunma
Zweig'i nasıl özlemişsem arka arkaya okumak istiyorum, yazdıklarının içinde kaybolmak istiyorum , ben bu durumla karşı karşıya kalsam ne yapardım diye düşünmek istiyorum. Seviyorum bu ustayı ya. Ne yazmışsa okur muyum sanırım okurum.Ülkemizi düşünüyorum, küçük bir kasabadan hayalleri süsleyen İstanbul'a üniversiteye gelen gençlerin hayallerini, boğazın büyüleyiciliğini, caddelerde yürüyen birbirinden şık insanların ışıltısını ve o gençlerin içine düştüğü karmaşayı.
Kitap yazılalı yüz on bir yıl olmuş, ama aynı hisler, aynı heyecanlar, aynı olaylar bugünde yaşanıyor. Renkli heyecanlı dünya , şu an ne yazık ki sosyal medya insanları olmayan bir hayatın içine çekiyor.
Yaşımız kaç olursa olsun hepimizin hayali var geleceğe dair, amaçları var , beklentileri var birde çevremizde olanlar var. Bu karmaşanın içinde kaybolmadan ayakta kalabilmek en önemlisi...
Biliyorum Stefan Zweig'in pek çok eserini okudunuz Kızıl 'ı da mutlaka okuyun. Hatta özellikle genç kardeşlerimizin okumasını sağlayın. Birde her şeyden önce iyi insan olmayı unutmayın.
