Kar yağar. Gömene kadar. Yağmur yağar, boğana kadar. Rüzgar eser, ayaklarını yerden kesip savurana kadar. Dinlesen dünyayı, duyacaksın: İnsanoğlu insan siktir git buradan! Ama inat edersin. Yaşayacaksın.
‘’Yeter!’’ dedi adam. ‘’Zaten yeterince düşmanımız var. Dışarıda yüzleşmemiz gereken daha kötü şeyler var!’’ Celaena yavaşça adama doğru döndü; yüzü kan içindeydi ve gözleri parlıyordu. ‘’ Hayır, yok,’’ dedi. ‘’Çünkü ben şu an buradayım.’’
‘’Neden ağlıyorsun?’’
‘’Çünkü’’ diye fısıldadı Celaena. Sesi titriyordu. ‘’Bana dünyanın nasıl bir yer olması gerektiğini hatırlatıyorsun. Dünyanın nasıl bir yer olabileceğini.’’