Dikkat eksikliği bozukluğu olan yetişkinin de kendini daha derinden anlaması, daha sonra kendi kendine ebeveynlik olarak tanımlayacağımız görevi üstlenmesi gerekir.
Dikkat eksikliği bozukluğu olan bireyin yol gösterici varsayımı, küçük bir çocuk gibi sadece şu anın var olduğunu ve sadece onun hesaba katılması gerektiğidir. Hareketlerinin gelecekle hiç bir bağlantısı gelecekteki ihtiyaç ilişki ya da sorumluluklara herhangi bir etkisi yokmuş gibi yaşar. Dikkat eksikliği bozukluğu olan insanlar geleceği hatırlamayı unutur. Hareket ya da karar verme anında DEHB’li yetişkinler sonuçlarla ilgili, küçük bir çocuktan daha bilinçli değildirler.
Gabor Mate, DEHB'li bireylerin çoğunun yaşadığı dağınıklığın, unutkanlığın, dürtüselliğin ve sürekli bir şeylere yetişmeye çalışma halinin arkasında derin bir kopukluk duygusu bulunduğunu anlatıyor. Bu sebeple de DEHB’li bir birey için en önemli şeyin şefkatli ve koşulsuz kabul içeren bir sevgi olduğunu ifade ediyor. Bu noktada da şunu ekliyor; birey çocuklukta ebeveyninden bu sevgi ve şefkati alamamış olabilir, yetişkinlik hayatında da yapacağı şey kendi kendine ebeveynliktir. Yani o koşulsuz sevgiyi ve şefkati kendisine vermesidir. Bunun nasıl yapılacağı da anlatılıyor kitapta.