İnsan Allah’tan gelene amenna diyor da kuldan gelen kederlere salıyor, yakıp yandırıyor…
Oysaki bir insan sizin canınızı sebepsizce yakıyorsa konu siz değildiniz.
İçinde belki de öyle bir yangın var ki,
Bu yangın dışarı taşıyor,
Size kadar ulaşıyordu...
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hem Sadullah ile Asude arasında bir tek zincir yoktu ki! Halka halka zincirler vardı. Her biri paslanmış, kaynamış, köhnemiş zincirler…
Krallar da ölürdü. Önemli olan mutlu ölmekti. Kendisini mutlu sanan veya öyle inanan insanların aslında ne kadar aldandıklarını, dünyanın bir rahatlık ve mutluluk yurdu olmadığını, ölümden sonraki mutluluğu elde etmenin ise en büyük erdem olduğunu düşündü.
“İyi birinin evinde kötü bir eş onun cehennemi oluyordu.”
“-Beni kınama lütfen, ben zaten kendimi kınamaktan biçareyim.
-Kendisini kınayan birini başkaları kınayamaz ki Asude! Hepimiz hayata karşı suçluyuz. Ve eğer günahlarımız bizi sarhoş etseydi dünyada ayık kimse kalmazdı.”
Ölümü şiirselleştirmek bu olsa gerekAlıntı
Ölüm âsude bahar ülkesidir bir rinde
Gönlü her yerde buhurdan gibi yıllarca tüter
Ve serin serviler altında kalan kabrin
Her seher bir gül açar; her gece bir bülbül öter.”
