Asuman Arı
@asumanari
…..mevcudiyetimi, varlığımı, uzay/zaman içindeki ne’liğimi borçlu olduğum ve benim kişiliğimden de, kimliğimden de bağımsız bir “O” var. Hû… Yaratılmış olmayı kavradıktan sonradırki yalnızlık benim için çok uzak bir duygu, uzaklaşan bir duygu.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
12 Mart 1971 müdahalesiyle gelen yeni dönem benim düşünce merdiveninde yükselmeme, acılar pahasına da olsa, yardımcı olabilecek bir ortamı sağladı. ….bir mizah furyası başlamıştı. Polis kitap toplamak için girdiği evde Eflatun’un Devlet’ini görünce demiş ki: “Yahu biz kızıl devlet bilirdik, bu Eflatun devlet de nereden çıktı?”
Asiye teyzenin sanki tepesine ağır bir balyoz inmişti. Bütün o hastalık, hastane ve tebdil hava uydurmalarının nedenini birden kavramıştı. Demek sözü edilen kendi evinin yeriydi. Beti benzi kül kesilmişti. Zorla işitilebilir boğuk bir sesle: “Yoksa evimi mi yıktırdın oğul? Öyleyse Allah’tan bul” diye mırıldanabildi ve koltuğun içine yığılıverdi. …..O günden sonra da bir daha belini doğrulatmadı. ….Nihayet kış içinde son nefesini verdi.
“Cehennem var mıdır?” “Evet, blr cehennem vardır!” “Nerededir bu?” “İnsanın umudunu yitirdiği yerde”
Yardım etmek üzere uzandığınız her el, kendi elinizdir
