asya
@asyak_
Sonraki bakış diye bir şey de var aslında, hiçbir bakış son olarak kalmıyor, kendi son bakışının üstüne ister istemez yenisinin gölgesi düşüyor. Kirleniyor bakışlarımız o yüzden ve bilemiyoruz asla gerçekte nasıl baktık en son birbirimize, sonrasında gelen kuşkularla, vicdan azaplarıyla, sorularla bozuyoruz o bakışı, gerçekte nasıldı gözlerimiz değdiğinde duygumuz, kaybolup gidiyor elimizden, ne kaldı birbirimizden geriye, birbirimizin üzerine düşen bakıştan ne kaldı, hangi duygu kaldı deda...
Reklam
Ah insan zihni nasıl da kaydedemiyor aslında hiçbir şeyi olduğu gibi, çünkü sonradan ekliyorsun kendi bakışını onunkine, sonraki bakış diye bir şey de var aslında, hiçbir bakış son olarak kalmıyor, kendi son bakışının üstüne ister istemez yenisinin gölgesi düşüyor.
Yanlış anahtar yanlış ölüm deda, ölümün doğrusu mu olur diyeceksin belki ama olur deda, insan yatağında, döşeğinde, yanında sevdikleri elini tutarken, dokunmaya korkmazlarken, aksine saçını başını okşayıp gözünün nurundan öperken veda etmeli, son sözlerini diyebilmeli, bazı şeyleri önceden planlayabilmeli, evlatlarına vereceği bir kolye varsa mesela onu kendi elleriyle takabilmeli boyunlarına, bitmemiş işlerini devredebilmeli ki gözü açık gitmesin deda, yarım kalmış sözler bırakmamalı geride, benim sana diyeceklerim bitmemişti ki mesela, gerçi diyeceksin bu hep böyledir belki, yani insan hastalıkta ya da yaşlılıkta da ölse hep bir şeyler yarımdır mecbur.
Sanılır ki anneler çocuklarına kıyamaz, ama aslında çocukların da annelerine kıyamadığı olur deda, hem de pek sık olur. O yüzden işte kim kimin annesi çoğu kez karışır birbirine deda.
Babamın ölümünden sonra bile değişmeyen dünyayı görünce, babamın güçsüzlüğünü fark ettim. Zaman tek bir kişinin ölümüyle durmazdı. Ne kadar zorlansam da annem ne kadar acı çekerse çeksin dünya dönmeye devam edecekti. Bu gerçek beni daha da yalnız hissettirdi. Babamın dünyadan silindiği gerçeği ve sadece bu değil, hepimizin en sonunda dünyadan yok olacağı gerçeği.
