Hamza Atalay
@atalayhamza
Dolap N’için İnilersin?
Bundan önce 
Felâtun Bey ile Râkım Efendi’yi okumuştum, şimdi bunu… Bulundukları dönemi güzelce, detaya boğmadan anlatmayı da bir görev bilen dönem yazarlarına teşekkürü borç bilirim; çünkü Osmanlı’nın devirleri hakkında, doğrusu tam olarak gündelik yaşantılar hakkında bilgi edinmeyi çok isteyen biriyim ve bu güzel eserler tam olarak buna en güzel şekilde hizmet ediyorlar.
İnsanların çoğunlukla mertçe yaşadıkları zamanlarda geçen bir anıyı alıntı yapan bu eseri kısacık zamanda memnuniyetle okuyacağınızı temin ederim.
Felâtun Bey ile Râkım Efendi’yi okumuştum, şimdi bunu… Bulundukları dönemi güzelce, detaya boğmadan anlatmayı da bir görev bilen dönem yazarlarına teşekkürü borç bilirim; çünkü Osmanlı’nın devirleri hakkında, doğrusu tam olarak gündelik yaşantılar hakkında bilgi edinmeyi çok isteyen biriyim ve bu güzel eserler tam olarak buna en güzel şekilde hizmet ediyorlar.
İnsanların çoğunlukla mertçe yaşadıkları zamanlarda geçen bir anıyı alıntı yapan bu eseri kısacık zamanda memnuniyetle okuyacağınızı temin ederim.
“Bir Ben Var Bende…”
Osamu Dazai’nin bir başka kitabı, ümitsizliklerinin başka bir yansıması daha… Daha önce de dediğim gibi, hayata veya ağır içeriklere mola verdiğimde Japon Klasikleri dizisinde buluyorum huzuru ve farklı kokularla mest oluyorum. Şimdiye kadar okuduklarımın ortak yönü, karakterlerin hep Doğu kültürlerine has dramatik ve utangaçlıkları, saygıdeğer duruşları oldu. Bu eserde de yine karakterler bu şekilde.
Kitapları oylarken mevcut puanlardan etkilenmeden basıyorum ilgili yıldızlara ve bu kitaba, mevcutta olup tahmin ettiğim puanın aksine 9 verdim. Çünkü ilginç bir tarz ve üslupla dolu bir eserdi. Yazar bir avuç genci kendi anlayışıyla eleştirir ve izah ederken, aynı zamanda kendisini de okurların kollarına ve insafına teslim ediyor adeta. Bu da çok güzel bir tiyatro gösterisi gibi gözünüzün önünde net ve canlı bir seyirlik sunuyor okuyucuya.
Pek bir yerden başlamayan, bir yere gitmeyen ve bir yere varmayan bir eser, evet; ama çok müstesna bir deneyim olduğunu düşünüyorum.
Osamu Dazai’nin bir başka kitabı, ümitsizliklerinin başka bir yansıması daha… Daha önce de dediğim gibi, hayata veya ağır içeriklere mola verdiğimde Japon Klasikleri dizisinde buluyorum huzuru ve farklı kokularla mest oluyorum. Şimdiye kadar okuduklarımın ortak yönü, karakterlerin hep Doğu kültürlerine has dramatik ve utangaçlıkları, saygıdeğer duruşları oldu. Bu eserde de yine karakterler bu şekilde.
Kitapları oylarken mevcut puanlardan etkilenmeden basıyorum ilgili yıldızlara ve bu kitaba, mevcutta olup tahmin ettiğim puanın aksine 9 verdim. Çünkü ilginç bir tarz ve üslupla dolu bir eserdi. Yazar bir avuç genci kendi anlayışıyla eleştirir ve izah ederken, aynı zamanda kendisini de okurların kollarına ve insafına teslim ediyor adeta. Bu da çok güzel bir tiyatro gösterisi gibi gözünüzün önünde net ve canlı bir seyirlik sunuyor okuyucuya.
Pek bir yerden başlamayan, bir yere gitmeyen ve bir yere varmayan bir eser, evet; ama çok müstesna bir deneyim olduğunu düşünüyorum.