Hamza Atalay
@atalayhamza
74 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
Sıradışı hiçbir şey içermeyen ve ilkinin adının kitaptaki gibi Mürebbiye olduğu 4 hikâyeyi barındıran, bir başka ortalama eserden herhangi bir farkı bulunmayan, yazarın diğer eserleri gibi ahlâkî ikilemlerle ve düşüncelerle yüzleştirecek derinlikte olmayan, çerezlik olarak okunacak bir eser. Yalnızca “Geç Ödenen Borç” adlı hikâye güzelce işlenmiş, diğerleri hiçbir şey katmıyor.
Dolap N’için İnilersin?
Bundan önce 
Felâtun Bey ile Râkım Efendi’yi okumuştum, şimdi bunu… Bulundukları dönemi güzelce, detaya boğmadan anlatmayı da bir görev bilen dönem yazarlarına teşekkürü borç bilirim; çünkü Osmanlı’nın devirleri hakkında, doğrusu tam olarak gündelik yaşantılar hakkında bilgi edinmeyi çok isteyen biriyim ve bu güzel eserler tam olarak buna en güzel şekilde hizmet ediyorlar.
İnsanların çoğunlukla mertçe yaşadıkları zamanlarda geçen bir anıyı alıntı yapan bu eseri kısacık zamanda memnuniyetle okuyacağınızı temin ederim.
“Bir Ben Var Bende…”
Osamu Dazai’nin bir başka kitabı, ümitsizliklerinin başka bir yansıması daha… Daha önce de dediğim gibi, hayata veya ağır içeriklere mola verdiğimde Japon Klasikleri dizisinde buluyorum huzuru ve farklı kokularla mest oluyorum. Şimdiye kadar okuduklarımın ortak yönü, karakterlerin hep Doğu kültürlerine has dramatik ve utangaçlıkları, saygıdeğer duruşları oldu. Bu eserde de yine karakterler bu şekilde.
Kitapları oylarken mevcut puanlardan etkilenmeden basıyorum ilgili yıldızlara ve bu kitaba, mevcutta olup tahmin ettiğim puanın aksine 9 verdim. Çünkü ilginç bir tarz ve üslupla dolu bir eserdi. Yazar bir avuç genci kendi anlayışıyla eleştirir ve izah ederken, aynı zamanda kendisini de okurların kollarına ve insafına teslim ediyor adeta. Bu da çok güzel bir tiyatro gösterisi gibi gözünüzün önünde net ve canlı bir seyirlik sunuyor okuyucuya.
Pek bir yerden başlamayan, bir yere gitmeyen ve bir yere varmayan bir eser, evet; ama çok müstesna bir deneyim olduğunu düşünüyorum.
Siz benim neler çektiğimi...
Ergenlik zamanında olduğunu tahmin ettiğimiz bir kızcağızın 1 gününe ait düşüncelerinin ve içsel yolculuğunun seyircisi olduğumuz güzel bir eser.
Sabah ilk uyandığından, gece uyuduğu ana kadarki süreçte ruhuna tanıklık ettiğimiz bu hanımefendiyi anlatan yazarımızın; bunalımlı ve defalarca intihara teşebbüsten sonra nihayetinde bunu ”başaran” bir erkek olması ve benim de bir erkek kişisi olmam, eserden çıkarılacak anlamları sakatlar mı bilmiyorum. Ama sanırım kadınların okuyarak kendilerine daha yakın hissedebilecekleri bir karakter anlatısı olabilir.
Kitabın sonundaki “Sonsöz” bölümünün neden var olduğunu anlamaya zihnimi yormadım ama “burada böyle söylenmek istiyor, şurada şöyle…” şeklinde sonuç yönlendirmesi pek güzel gelmedi, okunmasa belki daha iyi olabilir.
Kalabalıklar, yığınlar bir çift göz ve başkaca birkaç takım organik “şey”den ibaret görünür gözümüze, çünkü dışarıdaki sıradan insanlar neden umrumuzda olsun ki?
Ama Bay Zweig, tam da böyle 2 ayrı kalabalıktan 2 ayrı kişinin hikayesini getiriyor önümüze sağolsun. İşte bu kalabalıkların aslında ne çok şey barındırdığını bir daha hatırlamış oluyoruz bu sayede.
