Ender yılmaz
@ataraksiyab
12 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
Okunması gereken bir romanRoman
Bir eseri okurken beğeniyorsanız iyi bir eserdir. Okuduktan sonra ara ara aklınıza gelip düşünüyorsanız çok iyi bir eserdir. Anlatısını beğendiğim, okuduğuma sevindiğim güzel bir kitap. Biraz zaman sonra mutlaka tekrar okuyacağım, herkese de tavsiye ederim.
Reklam
Orhan Pamuk romancılığı ve ilk roman
Yazıldığı dönemde basılmaya bir türlü laik görülememiş bu eser, yayınevlerinin başarısızlık hikayelerinden biridir. Pamuk, ısrar edip yazmaya devam etmeseydi, bugün onun yazın dünyasına yabancı kalacaktık. Romandan önce Pamuk için bir şeyler söylemek daha uygun olacaktır. Yazar, zengin bir aileden, elit bir çevreden gelmektedir. Ailesinin zenginlik döneminin çöküş kısmına rast gelse de, bu aile onun madeni olmuştur. Sürekli uzaklarda olan babasıyla tıpkı Oğuz Atay gibi uğraşır ve uzun romancılık serüveni sonunda baba-oğul cinayetine kadar götürür bu işi. Bu muhabbeti kitabın özünden fazlaca saptığımız için burada bitirmek zorundayım.
Cevdet bey ve oğulları işte Pamuk'un bu ailesini anlatır. Pamuk, bilmediği bir köyde yaşayan zavallı bir adamın çektiği acıya merak duyar ancak o adamı değil, Kemah'ta çalışan çok iyi tanıdığı akrabasını ve onun iyi bildiği anılarını yazar ancak o biçare köylünün acılarını da bu mutlu akrabaya yükler ki boşuna cebinde taşımamış olur.
Üç kuşağın hikayesini Proust titizliği ile yazar Pamuk yani eşyaya düşkündür. Henüz insanların ruhunu ıspat etmekte bilimsel olarak başarılı olamasak da biz edebiyatçılar (taze bir roman yazarı olarak kendimi bu sıfata dahil etmem ne kadar doğru bilemedim) eşyanın ruhu olduğunu bilir ve onu yazmaktan, anlatmaktan çekinmeyiz. İşte bu roman, mekan, eşya, zaman arasında işleyen mükemmel bir anlatıdır. Orhan Pamuk'un özgün karakter bulamama sorunu burada rahatsız etmez çünkü karakterden çok yaşam ön plandadır.
Tutunamayanlar, basılmak için yazılmış bir eser değildir. Oğuz Atay'ın masasında kurduğu oyunları kağıda taşıdığı, insanlarımızı kulağından tutup romana soktuğu, içimizi dışarıya taşırdığı bir yapıttır. Atay, klasik romancılık ilkelerini umursamaz, özgün bir tarzla yapar anlatısını. Bundandır ki okuyan çoğu kişi başlarda zorlanır. Atay'ın dünyasına alışan sabırlı okur, özellikle sayfa sayısında dalya dedikten sonra romandan keyif almaya ve düşünmeye başlar. Arayışla ilerleyen roman, soruların cevaplarının içimizde olduğunu hatırlatır. Herkesin kitaptan alabileceği ancak yaşantısı kadardır, örnek vermek gerekirse uzun ve sıkıcı otobüs yolculuğu yapmayanlar, Selim'in oyunlarını pek de anlayamaz. Hal böyle olunca, romandan anlaşılan ancak yaşadığımız ve gördüğümüz hayatın uyumu ve zenginliği sınırlarında mümkün olabilir.
