Kalın olmasına rağmen cok hızlı okunuyor. Keşke gerçek tarihi kişiler yerine kendi karakterleriyle yazsaymış çünkü onları büyücu olarak düşünmek cok garipti (daha da garipleşecek) Resimlere emek vermiş. Damien cok cirkin ve cok atarlı. Ayda yılda bir kere görüşüyorlardı ne ara bu kadar aşık oldular anlamadım. Son bölümlerde aşkı falan anlatışı biraz garip geldi herkes hayvan gibi olmak zorunda mı ve Damien gelince ailesini unutuverdi. Olan yine Damien'in ailesine oldu valla.
Puan vermedi·198 syf.·
2026 65. kitabı
Okudum bitirdim. Çavdar tarlasında çocuklar/ J.D. Salinger
Yazarla tanışma kitabım olan bu eser uzun süre çok satanlar listesinde yer alırken, olumlu yorumlar olduğu kadar, olumsuz yorumlarda okumuştum. Ancak iyiki okumuşum diyorum.
Kitaptaki kahramanımız Holden Caulfield, dışarıdan bakınca asi, huysuz, atarlı, hatta bazen umursamaz biri gibi görünse de; iç dünyasında tarifsiz bir acı, kırılganlık ve yabancılaşma taşıyan tam bir ergen. Kısacık ömründe edindiği acı tecrübeleri mental olarak kaldıramamış ve hayatla kurduğu ilişki artık yalnızca bir savunma mekanizmasına dönüşmüş.
Kitabın bana hissettirdiği şey şu: Holden’ın çok sevdiği kardeşi Allie’nin ölümüyle birlikte içsel dengesi tamamen sarsılmış; dünyayı ve insanları sahte, yapay ve yüzeysel bulmaya başlamış. Bu yüzden sürekli kaçıyor — okuldan, insanlardan, hatta kendinden bile… Onun isyanı öfke dolu değil; çaresiz bir varoluş sancısı adeta.
Yazarın dili sade, akıcı ,filtresiz ve okuması son derece keyifli. Okurken insan hem Holden’a çok üzülüyor hem de kendi gençliğinin o kırılgan taraflarını hatırlıyor. Beni Lise yıllarıma götürdü, geçmişime yolculuğa çıkmış gibi hissettim okurken. Gönül rahatlığıyla tavsiyemdir.
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
Peri VarisiDuygu ve Düşünce
Peri Varisi, fantastik severleri daha kapağından içine çeken; ciltli baskısı, yan boyaması ve hatta kokusuyla bile “beni oku” diyen bir kitap. Seri olması da cabası—başlayınca devamını merak etmemek imkânsız.
Yazardan ilk kez fantastik okudum ve genel olarak eğlenceli buldum. Gayrimeşru bir çocuk olan Elowyn’in, ejderha muhafızlarıyla yaşadığı Gece Kalesi’nden alınarak sarayın entrika dolu dünyasına sürüklenmesini okumak keyifliydi. Kraliçe’nin varis meselesi, dönüş turnuvası ve saraydaki bitmeyen “acele et” hâli hikâyeye sürekli bir gerilim katıyor (kraliçeye sinir olmamak mümkün değil ama gücünü de inkâr edemem).
Elowyn’in asi, atarlı giderli ve yer yer komik anlatımı kitabı benim için daha akıcı hâle getirdi. Kraliyet şehrindeki diğer kızların aksine dövüşmeyi ve bıçak kullanmayı bilmesi onu ayrı bir yere koyuyor. Rush Vega ile arasındaki çekim ise romantasy tarafını güzel besliyor; fakat özellikle sondan sonra Rush’a karşı hâlâ nötrüm ve büyük bir şeyler sakladığını düşünüyorum.
Kitabı severek okudum ama bazı yerlerde bilinçli olarak eksik bırakılmış, gereksizce gizemli tutulan noktalar varmış hissi de verdi. Belki seriye giriş kitabı olduğu içindir. Buna rağmen fantastik dünyaya giriş için kesinlikle okunabilir ve ikinci kitabı merak ettiren bir hikâye. Devamında sırların açılmasını ve karakterlerin daha da derinleşmesini sabırsızlıkla bekliyorum.
Selam.Rus aristokratı yada emekli askeri doktor babaların oğulları ile 175 yıl önce geçen ilişkilerinden hala güncel ve geçerli çıkarımlar yapabilmek, kitabı okurken ‘zamane’ gençleri yada babaları ile empati kurmamızı sağlayabilmek de sanırım bir eserin neden “dünya klasiği” olduğunun en yalın göstergesi.
Spoiler
Kitap sonuna kadar gördüğü herkesle ağız dalaşına giren, atarlı ergen gibi dolanan bir karakter bazarov. herşeyi saçma buluyor, duygular boş, bilime de saygı duymadığını söylüyor, annesi hal hatır sorsa "beni darliyorsunuz" deyip evi terk etmekle gözdağı veren biri. duygular saçma dese de odintsovaya aşık olarak görmüştür anasının nikahını…
Arkady ise kişiliği oturmamış farklı bir ideoloji görünce havalı zannedip "hmm bi de bunu deneyeyim" diyerek felsefeyi benimsemeden nihilist olduğunu sağda solda söyleyen yetersiz bir ana kuzusudur.
kitabın etrafında döndüğü bu iki karakter en son anlaşamayıp çatışma durumuna gelmiştir. turgenyev usta bir yazar, belki de nihilizmin pratikten uzak olduğunu Bazarov üstünden göstermek istedi. ama fikirlerin daha derin verilmesini isterdim. kitaba göre her yerde "saygı duymuyorum, bunlar önemli değil" derseniz nihilistsiniz. ya da Turgenyev bu karakteri çok başarılı yaratamadı,dediğim gibi bu işin popüler sanatta nirvanası rust Cohle.
Ayrıca görüyoruz ki coğrafya ne kadar farklı olsa da insan her yerde aynı. bu kitapta kendinden parça bulanlar, babalarda kendi babalarını analarda kendi analarını görenler.. bu edebiyatın evrensel dilinden ziyade insanlığın ortak anlayışının eseri.
Din,dil,ırk,soy,görünüş say say bitmez ne kadar farklı görünsek de özünde aslında ne kadar benzeriz, bunu farketmek beni hep şaşırtmıştır…
Kesinlikle okunması gereken bir eser.
Tmm en aşik sizsiniz oğğ
Spoil içeriyor
Göz devirerek okuduğum bir kitaptı.
Swan’ın gerçekten ne kadar kendini geliştirdiğini anladığım bir kitaptı ama bu seri onun ilklerinden.
Diğer kitaplarıyla mukayese bile edemiyorum; o derece yavan, sinir bozucu ve gereksiz uzundu.
Miles High serisi ile arasında yaklaşık 10 yıllık bir tecrübe farkı var; gözle görülür şekilde.
Olsun, canın sağ olsun ablacım. İlk adımları atmışsın, sonunda mükemmel olmak zorunda değildin. Geldiğin yer çok daha iyi.
Station serisini tüm kitaplarının arasında sona saklamiştim.
Marx Girl’ü (stanton serisinden sonra çikan kitap)okuduğumda çok beğenmiştim.o kitaptan biliyordum bu ikiliyi.
Natasha ve Joshua’dan daha güzel bir hikâye bekliyordum.
Hayal kırıklığı.
Tamam, abartmayayım; kötü değildi o kadar ama diğer kitaplar o kadar iyiyken bu kitaba zar zor katlandım.
Kesinlikle 4 kitaba yayılacak bir konusu yoktu bence.
Daha ilk kitaptayım.
Natasha, kız karakterimiz… aman Allah’ım, kusacağım.
Hiç hoşlanmadığım tiplerden.
Duygusal mı, atarlı mı, pasif mi nedir bu kadın; bir türlü anlayamadım.
Elle tutulur bir karakteri yok, hiç ama hiç beğenmedim.
Herkesin parmakla gösterdiği o kız!!!!!! (oğlanımızın büyük aşkı)
Hiç de öyle değildi.
“Bu kız o kız” dedirtecek hiçbir özelliği yoktu.
Ve artık çok sıkıcı olmaya başlamıştı.
Çok abartılmıştı; sıkılmama neden olacak kadar çok.
Oğlan: Joshua.
Spoil içeriyor
He’s the sun, the moon and the stars in the sky.
My everything.
Ah ne hoş
Just admiring your masculinity.
Ah bu da çok hoş
İki serilik kitabın ikincisiyle başladım.
Birincisi The Italian, ikincisi Ferrara.
Başlamadan önce yorumlara bir göz attım. Çok fazla yargı vardı.
Bu yargılar ne diye kurcalarken dehşete düştüm.
Kardeş ilişkisi teması var (korkmayın, kardeş değiller; mideniz bulanmadan okuyabilirsiniz).
Yine de okurken insan bir tuhaf oluyor.
Hikâye bunların ergenlik aşkı dönemleriyle başlıyor.
Çok eşli erkolar yine ön planda.
Tipik mafya ihtiyarının iki kadını aynı anda sevmesinden ötürü yaşanan bir sürü olay var.
Allah’tan bizim oğlan tam tersi…
O çok ama çok âşık bir herif
Kitabın özellikle başlarını atlamadan okuyun; çünkü önemli şeyler oluyor.
Bildiğiniz Türk dizisi kıvamında bir başlangıç.
Kim kimin babası diye kitap boyunca kudurup durduk.
Çiftimiz 17 yaşındayken âşık oluyor, sonra babadan aynı olduklarını anlayıp ayrılıyorlar.
Aradan 10 yıl geçiyor…
