Metafizikten Pratiğe: Bir "Kendilik Teknolojisi"
Puan: 8/10
Rhonda Byrne’ın The Magic (Sihir) adlı eseri, popüler kişisel gelişim raflarında "Çekim Yasası"nın bir uzantısı olarak dursa da, metnin derinliklerine inildiğinde aslında modern insanın bilinç farkındalığına dair güçlü bir manifesto ile karşılaşıyoruz. Kitaba verdiğim 8 puan, vaat ettiği "sihir"den ziyade, sunduğu pragmatik disiplin ve zihinsel dönüşüm metodolojisinden kaynaklanıyor.
Eseri mistik bir hayalperestlikten sıyırıp, felsefi ve psikolojik bir zeminde incelediğimizde üç temel katman dikkat çekiyor:
1. Selektif Algı ve Fenomenolojik Gerçeklik İnşası
Kitabın temel tezi olan şükran pratiği, aslında bilişsel psikolojideki "Retiküler Aktivasyon Sistemi"ni (RAS) yeniden programlama çabasıdır. Byrne, okuyucudan 28 gün boyunca odak noktasını "eksiklik"ten "varlık"a kaydırmasını ister. Bu, Heideggerci bir yorumla, "Dasein"ın (orada-olan-varlık) dünyaya bakışını yeniden yapılandırmasıdır.
Biz neye odaklanırsak gerçekliğimiz o olur. Kitap, bilincin kasıtlı yönelimselliğini (intentionality) kullanarak, bireyin kaotik dış dünyayı daha pozitif bir filtreyle algılamasını sağlayan bir "algı mühendisliği" sunuyor. Bu bağlamda "sihir", doğaüstü bir olay değil, algının radikal bir değişimidir.
2. Stoa Felsefesi ve "Amor Fati" Disiplini
Byrne’ın öğretileri, her ne kadar "New Age" ambalajına sarılmış olsa da, özünde Epiktetos ve Marcus Aurelius’un Stoa öğretileriyle şaşırtıcı bir senkronizasyon içindedir. Şikayet etmeyi bırakıp sahip olduklarına şükretme pratiği, Nietzsche'nin "Amor Fati" (Kaderini Sev) kavramının modern ve uygulanabilir bir varyasyonudur.
Modernite bizi sürekli bir "Hedonistik Adaptasyon"a (sahip olduklarımıza alışıp mutsuz olma hali) sürüklerken, The Magic, bu adaptasyon çarkını kırmak için şükranı bir "antidot" olarak kullanır. Bu yönüyle
Yellowface means "the practice of white actors changing their appearance with make-up to play East Asian characters in films, plays, etc."
I adore the author's style. She has a talent This is a book about plagiarism, internet trolling, jealousy, and racism. It revolves around the publishing industry.
June Hayward, aka Juniper Song, is an infamous writer. Athena Liu, on the other hand, is the most famous writer. They have known each other since college but are not close friends. At the beginning, we can understand that although June doesn't like Athena, she meets with her occasionally. Later in one of their meetings, Athena invited June to her home to celebrate her Netflix deal for her book. June was stunned when she saw her apartment. A little unfortunate event happened and Athena died the other day.
June didn't miss the chance and stole Athena's unpublished book. She edited some parts and published the book. She did this because of jealousy, thirst for being famous and to honor her so-called friend. Suddenly, she became a best-selling author.
Even if she didn't leave any evidence about stealing the book, she was always cautious and anxious. She was obsessed with the comments, reviews on the Internet about the book. Another thing is Internet trolls. Nowadays, people think that they have the right to tell everything they want on the Internet. They don't have any limit. They are using their freedom of speech rights in a bad way. This topic was depicted very well by the author. June was getting paranoid about what was said about her on the Internet.
We have to talk about Athena, too, because she wasn't a nice person, either. She stole people's stories and created books about them. She didn't give any importance to the people around her. She used them mostly. I'm not
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Hello! Now, I am interpreting " Dracula". I read first English horror story . This read travel was quite exciting for me. I adore mysterious books. As a result, Dracula lived up to in my opinion. I loved all characters of story. As if they were my friends... The final finished well. But I felt a little sad. I don't tell reason ;)) Everybody can read easily. Dracula and other horror books are suitable choice to have fun as well as improve foreign language. I recommend. You stay with health and books.
****
Merhaba! Şimdi " Dracula " yı yorumluyorum. Ben ilk kez İngilizce korku hikayesi okudum. Bu okuma yolculuğu benim için oldukça heyecanlıydı. Gizemli kitaplara bayılıyorum. sonuç olarak Dracula bana göre beklentiyi karşıladı. Hikayenin bütün karekterlerini sevdim. Sanki onlar benim arkadaşım gibi...Sonu güzel bitti. Ama biraz üzgün hissettim. Sebebini söylemiyorum ;)) Herkes rahatlıkla okuyabilir. Dracula ve diğer korku kitapları eğlenmek bunun yanında yabancı dil geliştirmek için uygun bir seçenek. Tavsiye ediyorum. Sağlıcakla kalın kitaplarla kalın.
* İncelememe yaptığım üçüncü düzenleme*
Aşağıda kitabı dilim döndüğünce yorumlamaya çalıştım ama her zamanki gibi yetersiz kaldım. Goodreads'te gördüğüm bu yorum, duygularıma tercüman oldu. Türkçe'ye tercüme etmekle uğraşamadım, kişisel arşivim için buraya geçiriyorum. Yazanına (Corey) teşekkürlerimle: "I absolutely adore this piece of literary criticism. It is 145 pages of pure genius and total brilliance. Parts I, II, and IV (Investigation, Counterinvestigation, and Truth) are complex but accessibly written. Part III (Delusion) is where the book descends into psychology-textbook-territory, and whole bodies of pages become incomprehensible when read casually. As I affectionately said in my Reading Updates, this is either easy or impossible reading."
-------------------------------------------------------------------------
Daha önce hiç Agatha Christie okumamıştım, sırf kütüphanede karşılaştığım bu kitabı okuyabilmek için 
Roger Ackroyd Cinayeti'ni okudum.
Roger Ackroyd Cinayeti gerçekten harika bir kitaptı. 
Roger Ackroyd'u Kim Öldürdü? ise bazı bakımlardan, orijinal kitaptan daha bile ilginç ve güzeldi.
Alt başlık "Agatha Christie'nin Büyük Yanılgısı" olunca başından beri kitaba bir önyargıyla yaklaşmıştım aslında. Pierre Bayard kim ki Agatha Christie'nin kendi yazdığı kitabı, ondan daha iyi bildiğini iddia ediyor? Hangi cesaretle Christie'nin katilinden şüphe duyup başka bir katil arıyor?
Okumaya başlayınca kitabın sandığınız gibi boş bir fantezi ürünü olmadığını görüyorsunuz tabii ki. Zaman zaman dili o kadar teknik ve zorlayıcı ki, özellikle Freud'a ve psikanalize değindiği kısımları okumakta gerçekten zorlandım. Hatta çoğu yerde sadece mekanik bir okuma yaptığımı itiraf etmem gerek.
Bu kitapla ilgili tatmin edici bir okuma yapabilmeniz için bence hem psikolojiyle ilgili sağlam bir
Roger Ackroyd Cinayeti'ni okudum.
Roger Ackroyd Cinayeti gerçekten harika bir kitaptı. Roger Ackroyd'u Kim Öldürdü? ise bazı bakımlardan, orijinal kitaptan daha bile ilginç ve güzeldi.
Alt başlık "Agatha Christie'nin Büyük Yanılgısı" olunca başından beri kitaba bir önyargıyla yaklaşmıştım aslında. Pierre Bayard kim ki Agatha Christie'nin kendi yazdığı kitabı, ondan daha iyi bildiğini iddia ediyor? Hangi cesaretle Christie'nin katilinden şüphe duyup başka bir katil arıyor?
Okumaya başlayınca kitabın sandığınız gibi boş bir fantezi ürünü olmadığını görüyorsunuz tabii ki. Zaman zaman dili o kadar teknik ve zorlayıcı ki, özellikle Freud'a ve psikanalize değindiği kısımları okumakta gerçekten zorlandım. Hatta çoğu yerde sadece mekanik bir okuma yaptığımı itiraf etmem gerek.
Bu kitapla ilgili tatmin edici bir okuma yapabilmeniz için bence hem psikolojiyle ilgili sağlam bir
Bu kitaba kesinlikle bayılıyorum. Hayatın boşluğunu babasından dayak yiyerek,arkadaşları zenginken ve kızlarla gezerken kendisi tek kalan,kısacası hayatta başarısızlığı tadarak öğrenen ana karakterimizin hikayesi.
I absolutely adore this book. The story of our main character, who learns the emptiness of life by being beaten by his father, while his friends are rich and traveling with girls, he is alone, in short, he learns by tasting failure in life.
Puan vermedi
Pygmalion is a comedy about a phonetics expert who, as a kind of social experiment, attempts to make lady out of an uneducated cockney flowergirl. Pygmalion probes important questions about social class, human behavior, and relations between the sexes. Pygmalion is written by George Bernard Shaw and it is an example of comedy of manners. Shaw takes inspiration from Pygmalion myth. The myth of Pygmalion, from the Greek playwright Ovid’s Metamorphoses, encouraging audiences to think that Pygmalion is a classical play. In Ovid’s tale, Pygmalion is a man disgusted with real-life women who chooses celibacy and the pursuit of an ideal woman, whom he carves out of ivory. Wishing the statue were real, he makes a sacrifice to Venüs, the goddess of love, who brings the statue to life. The myth bases on a sculpter makes an ivory statue representing his ideal of womanhood and then falls in love with his own creation, the goddess Venüs brings the statue to life in answer to his prayer. At the same time, the myth of Pygmalion contains a metamorphosis. There is a changing story and reflections of this change. Actually, the role of the Pygmalion myth in this play is to show Liza’s metamorphosis because the myth of Pygmalion and the play of Pygmalion are similar and parallel. So, the myth of Pygmalion has an important place to express some themes about the transformation in the play. On the other hand, Pygmalion is a mythological story that takes its place at intersection of love and miracle, and the myth of Pygmalion has a great role that explain the subjects of metamorphosis, changing and class distinction. George Bernard Shaw utilizes satire in the play in order to ridicule the rigidity and hierarchy of British society that existed in the late nineteenth and early twentieth century,
