"Bir Çerkez atasözü der ki;
Sevgi ateş değildir...
Yandığında söndüremezsin."
Reklam
Bir vakit bir hikaye vardı, kalbin içinde ki akıl diye hikaye bu ya kalbin içinde akıl olmaz. Bazı şeylerin anlamı yoktur, kalp buyurur hükmü sevene kalır ama ortada bir terazi vardır bu da ailedir ne Leyla ile Mecnun 'nun hikayesi onlarla ilgisi vardı ne de Aslı ile Kerem' in yine olayın kahramanı aileydi. Aşk da öyle sen yazdım zannedersin ama halbuki silginin uçu kanla bağlandığın mürekkebinin ana maddesi ailendir. Sen gecenin karanlığında ki ışık, seni seven ateş böceği, bir birine karışır renklerden intihar düzenleyip ateşinde düğün yaptırır. Gündüz olup güneş sanar ki ben aydınlattım dünyayı oysaki biliriz her gün aşıkların ateşinde ki duayı, yanmayı, yeşermeyi, imkansız bile olsa, kavuşamamak bile olsa aşkı izlemeyi severim yoksa Mecnun kül olmazdı, Ferhat sonunu bile bile uçurumdaki kuş olup uçmazdı. Mesele birini sevmek, aşk dediğin nedir ya da aile, biri doğururken büyütür, biri ölmeyi gülüşünde büyütür, aile çocuğu büyütür, aşk aşıkları büyütür başka bir anlamda ikiside ebeveyndir, hepimiz bir aşkın ailesiyiz. Neek
kırılan camları önce bir beze sarıp, keskin olmayacak şekilde çöpe atalım lütfen. hayvanlar çöpleri karıştırırken zarar görebiliyorlar.
yere sigara izmariti atmayınız, kül atmayınız, ateş atmayınız lütfen, karınca gibi canlılar yanabilir.
Tepkisini ne şekilde vereceğimi bilmediğim bir ateş yaktılar içimde!
İnsanın yüreği ayaza muhtaç olur mu hiç?
Susmayı öğrendim sırf bu yüzden.
Kendimi koymam gereken yeri bilmediğim zamanlarda yaparım bunu.
Verdiğim tepki ne olursa olsun sonunda suçlu çıkacağımı bildiğimden susmayı seçiyorum artık.
Haklıymışım,
Haksızmışım peşine düşmüyorum.
Bana bi heves arayıp üç beş dakika özgürce sesini duyma sevincini yaşatmayıp bir de üstüne öyle bir söz söyledi ki arabayı çekip direksiyonu yumruklaya yumruklaya ağladığımı ölsem unutmam.
Haberi yok.
Olmasın dedim sustum.
Nasılsa haksız çıkarsın sen kendine et nasılsa hep kendine edersin bu kez de yap bilmesin dedim ama olmak istediği adama dönmesi için bir nedeni daha olsun anlatayım..
Demiş ya ne zaman mutlu olsam hayat kapımı çalar bir şeyler eksiltir benden diye.
Birbirimize çok benzeriz derim hep.
Bugünde birbirimize çok benziyoruz.
Ne zaman ağız dolusu değilde yüreğimin dolusu gülsem o gün gözümden yaş eksilmez..
Ne zaman içime bir serçe konsa tam uçacakken kanadım kırılır.
O yüzden onu çok ama cooook iyi anlıyorum bi kaç gündür..
Aylar önceydi yine uzun uzun yazıp damla damla gözyaşlarımı akıttığım bir gündü.
Kimim ben?
Neyinim senin diye sormuştum..
Yerim neresi benim,
Kapının dışında olduğumu bilirim lakin bunca yaşanan şeylere rağmen bir sıfatım var mı benim?
Reklam
Reklam