b.
@atomikcilek
6 okur puanı
Ağustos 2025 tarihinde katıldı
Dersten sonra merdivenleri rüyada gibi, başım dönerek indim ama bu güzel günde hayatta ve genç olduğumun acı verici ölçüde fazlasıyla farkındaydım. Gökyüzü derin mi derin, can yakıcı bir mavilikteydi; rüzgâr, kırmızı ve sarı yaprakları bir konfeti yağmuru misali etrafa saçıyordu.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Mektubu imza yerine, İlyada'dan Yunanca bir alıntıyla bitirmişti.
Bu alıntı dostlarından koparılan Odisseas'ın düşman topraklarında yapayalnız kaldığı on birinci kitaptandı:
"Metin ol, dedi yüreğim, ben bir askerim;
Bundan çok daha kötülerinin bile üstesinden geldim."
Yüce Tanrım, dedim içimden. Birden her şeyi can yakıcı bir netlikle görmeye başlamıştım. Onu o deliğe atıp üstüne toprak döktükten sonra kalkıp evlerine gideceklerse, o tabuta, brandaya, onca törene ne gerek vardı ki madem? Hepsi bunun için miydi yani? Bir çöpmüş gibi ondan kurtulmak için miydi?
Bun, diyordum içimden, ah, Bun, çok üzgünüm.
