yalnızlık için ölümün üvey kardeşi demişti ahmet erhan. uyumak da birince dereceden kuzeni olsa gerek. uykuya sığınıyorum ne zamandır. yalnızlığın verdiği acıyı bir tek uyuyunca hissetmiyorum. yaşamımdan veriyorum uykuya, imkanım olsa tüm zamanımı uyuyarak geçiririm. veyahut bir zaman kapsülüne girsem, yeniden sevileceğim bir zamanda tekrar uyansam.
yalnızlık, eksik parçalarla çalışmaya uğraşan bir makine gibi. güzel sözler duymadıkça, hayatı paylaşmadıkça, tenine temas edilmedikçe, gözlerinin içine bakıp gülen birisi olmadıkça yaşam aksamaya devam ediyor.
Bu gece yine uyuyacağım, yarın yine yalnızım. uyanmasam olmaz mı?