yıllardır, cezalıymış gibi polis ablukasında tutulan gezi parkı’na bakıyorum. ellerinden gelse hapse atacaklar güzelim parkı. gidecek bir yerim kalmamış gibi hissediyorum. neredeyse akşam olacak, çok yorgunum artık. heykelin orada durup beklersem gelecek gelip beni bulur mu acaba diye düşünüyorum. ancak beklemek karşılaşmaktan bile kötü. beklerken bir heykele dönüşecek olmaktan korkuyorum. artık hiçbir şeyi beklemek istemiyorum.
o yola sonradan asfalt döküldü. dedemin evi de yıkıldı gitti zaten. ben büyüdüm. bir ara o kadar çok büyüdüm ki dünyaya sığamadım. bir daha dönmedim oraya. ama yol da yılan da dün gibi aklımda.
fakat hiçbir şey olmadı. parkeye kan filan yayılmadı. sadece vücudumda inceden hissettiğim bir ağrı, onun da beni öldürmeyeceği açık. insan iyi olduğuna üzülür mü? ben üzüldüm. kafamdaki dramatik senaryo bir anda dağıldı. iyiydim, ölmeyecektim. ölmeyecek miydim?