Son otuz yılı aşkın zamandır, kapitalist gerçekçilik, sağlık ve eğitim de dahil, toplumdaki her şeyin bir şirket gibi yönetilmesi gerektiğinin apaçık olduğu bir “iş ontolojisini” başarıyla yerleştirdi.
"her gün evlerindeyseniz, insanların hayatı hakkında çok şey öğreniyorsunuz. Ve komik olan șu ki," dedi, "başlangıçta insanlar ne kadar her hareketlerinin farkında olurlarsa olsunlar, görünüşü kurtarmaya ne kadar meraklı olurlarsa olsunlar, birkaç hafta sonra orada olduğunuzu unutu-yorlar, görünmez olmak anlamında söylemiyorum, elinizde çatal çekiçle duvarları yıkarken görünmez olmak zordur," dedi gülümseyerek, "ama onları görüp işitebileceğinizi unutuyorlar."
Onlar seni göremezken senin insanları görebilmen ilginç olmalı, dedim. Bence çocuklara da böyle davranılıyordu - bir tür, varlıkları kale alınmayan görgü tanıkları olarak.