Ben senle bir günü bir ömre kıyaslarken
Sen benden bir haber başka kollarda uyuyormuşsun
Olsun, avuçlarında ben burnunda benim kokum
Ben seni çoktan unuttum
Sen beni unutamayacaksın...
Bir duruşu olmalı insanın
Bir bakışı, bir anlayışı
Bir aşkı, bir davası olmalı
Gökyüzüne bakmayanların
Kalbi daha çok kirlenir
Ve insan en çok göğe vurgun
Sonra zifiriliğe, şiire
Ve hep Allah’a
Uçmayı öğrenmeden, göçmeye mecbur
Kalmış bir kuş gibi kalbimiz
Ah şu yalnızlık kemik gibi
Ne yana dönsem batar
Çünkü kırıldım, avuç uçlarıma kadar
Şu küçücük kalpte nice hakkın yüklü
Beni kabullen, kendini yanına al, gidelim
Çıktığım her yerin kapısını
Sert kapatmamla tanınırken
Senin kapın çarpmasın diye
Arasına elimi koydum
Şimdi yoksun üstelik uzaktasın
Ellerin yapayalnız biliyorum
Gözlerin dalıyor yine
Hep benim için olmalı
Yine de biri çıksa, nasılsın dese
Alışkanlıkla iyiyim diyeceğim
Neyse...