İçimde yarım kalmış bir konuşmanın üzüntüsü vardı. Her şeyi, her şeyi bilhassa ruhumu hiç bulunmayacak yerlere saklamalı. İnsan tahammül edemeyeceğini zannettiği şeylere pek çabuk alışıyor ve katlanıyor.
Sabahları uyanıp parıldayan güneşi gördüğümde ‘ Al işte, yine cenneti andıran bir gün ve yine insanlar bunu mahvedecekler ‘ diye düşünmekten kendimi alıkoyamıyorum.