Pastoral Senfoni, fiziksel körlük ile ruhsal körlük arasındaki karşıtlık üzerine kurulu güçlü bir metindir. André Gide, dinin kendisinden çok, insanın kendini kandırma eğilimini eleştirir.
Gertrude fiziksel olarak kör ama içsel olarak saftır; rahip ise görür ama kendi duygularının gerçekliğini göremez. Onu “kurtarma” iddiasıyla eğitirken aslında dünyasını kendi arzularına göre şekillendirir. Bu süreç, iyilikten çok sahiplenmeye dönüşür.
Gertrude görmeye başladığında yalnızca dünyayı değil, rahibin bencilliğini ve kurduğu sahte gerçekliği de fark eder. Böylece asıl körlüğün rahibe ait olduğu ortaya çıkar.
“Bana dünyayı öyle güzel anlattınız ki; gözlerim açıldığında o ışığın içindeki yalanları da gördüm.”