Sustu sokaklar, söndü tek tek ışıklar,
Şehir uykunun koynuna bıraktı kendini.
Bir ben uyanığım, bir de dertli aşıklar,
Yırttım sessizliği, geceye haykırdım ismini.
Yıldızlar şahit oldu gözümden düşen yaşa,
Rüzgâr aldı feryadımı, savurdu taştan taşa.
Dedim; bu ayrılık gelmesin hiçbir başa,
Yankılandı dağlar, geceye haykırdım ismini.
Ay karanlığa gömüldü, bulutlar ağladı,
Seni benden alan zaman, yüreğimi dağladı.
Hasretin prangası ayaklarımı bağladı,
Soluğum kesilene dek, geceye haykırdım ismini.
Duyar mısın bilmem, uykundan uyanır mısın?
Sende benim gibi yandıkça yanar mısın?
Yoksa bu sevdayı bir gaflet sayar mısın?
Şafak sökene kadar, geceye haykırdım ismini.